Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

അദ്ധ്യായം 7: ഉത്തരായനം

ആദ്യം കേട്ടത് ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നു.

ക്രമമായ ഇടവേളകളിൽ ആവർത്തിക്കുന്ന നേർത്തൊരു ശബ്ദം.

ബീപ്.

ബീപ്.

ബീപ്.

പിന്നെ ഗന്ധം.

പെർഫ്യൂംന്റെയും മരുന്നിന്റെയും അണുനാശിനിയുടെയും കലർന്ന ഗന്ധം.

അജു കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

കൺപോളകൾക്ക് അസാധാരണമായ ഭാരം തോന്നി. കണ്ണുതുറന്നാലും ഒന്നും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. വെളുത്ത വെളിച്ചം മാത്രം. അതിനു ചുറ്റും മങ്ങിയ നിഴലുകൾ.

കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ കിടന്നു.

ഓർമ്മകൾ ഓരോന്നായി തിരിച്ചുവരാൻ തുടങ്ങി.

പഴയ വാട്ടർ ടാങ്ക്.

അഖിൽ.

മീര.

ലച്ചു.

കത്തി.

ശരീരത്തിനുള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞുകയറിയ അസഹ്യമായ വേദന.

ശശിച്ചേട്ടന്റെ മുഖം.

ലച്ചുവിന്റെ നിലവിളി.

അതിനുശേഷം ഇരുട്ട്.

അജു ശ്വാസമെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

വയറിന്റെ വശത്ത് ശക്തമായ വലിവ് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഉടനെ ശ്വാസം പാതിയിൽ നിർത്തി. അവിടെ കനമുള്ള ബാൻഡേജ് കെട്ടിയിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

കണ്ണുകൾ വീണ്ടും തുറന്നു.

ഇത്തവണ കാഴ്ച അല്പം വ്യക്തമായി.

മുകളിൽ വെളുത്ത സീലിങ്.

വലതുവശത്ത് മോണിറ്റർ.

അതിന്റെ സ്ക്രീനിൽ പച്ചനിറമുള്ള വരകൾ.

ഇടതുവശത്ത് മരുന്നുകൾ തൂക്കിയ സ്റ്റാൻഡ്.

അതിനപ്പുറം വലിയ ജനൽ.

പകൽവെളിച്ചം നേർത്ത തിരശ്ശീലകളിലൂടെ മുറിയിലേക്ക് വീഴുന്നു.

അജു പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി.

ഇത് സാധാരണ ആശുപത്രിമുറിയല്ല.

മുറിയുടെ ഒരുവശത്ത് സോഫ.

ഭിത്തിയിൽ വലിയ ടെലിവിഷൻ.

മറ്റൊരു മൂലയിൽ ചെറിയൊരു ഡൈനിങ് മേശ.

രണ്ട് സ്വകാര്യ ശുചിമുറികൾ.

ജനലിനരികിൽ അലങ്കാരച്ചെടികൾ.

ഒരു ഹോട്ടൽ സ്യൂട്ടുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന മുറി.

‘ഞാൻ എവിടെയാണ്?’

ചോദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും തൊണ്ടയിൽനിന്ന് ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല. വായ് വരണ്ടിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് സ്വന്തം വലതുകൈയിൽ എന്തോ ചൂട് അനുഭവപ്പെട്ടത്.

അവൻ പതുക്കെ തല തിരിച്ചു.

ലച്ചു.

കട്ടിലിനരികിലെ