Chapter Title : ഉത്തരായനം [കത്തനാർ]

കസേരയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടാണ് അവൾ ഉറങ്ങുന്നത്. തല കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ വച്ചിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ഒരു കവിൾ അജുവിന്റെ കൈക്കരികിൽ അമർന്നിരുന്നു.

അവളുടെ വലതുകൈ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.

വിട്ടുപോയാൽ അവൻ വീണ്ടും എവിടെയെങ്കിലും മറഞ്ഞുപോകുമെന്ന് പേടിക്കുന്നതുപോലെ.

മുടി അലങ്കോലമായിരുന്നു.

മുഖത്ത് ക്ഷീണം.

കണ്ണുകൾക്കു താഴെ കറുത്ത പാടുകൾ.

ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രം ചുളിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ വളരെ നേരമായി ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.

അജു കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കിക്കിടന്നു.

ജീവനുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനിൽ ആദ്യം വന്നത് മോണിറ്ററിലെ ശബ്ദത്തിൽ നിന്നായിരുന്നില്ല.

ലച്ചുവിന്റെ കൈയിലെ ചൂടിൽ നിന്നായിരുന്നു.

അജു വിരലുകൾ ചെറുതായി അനക്കി.

ലച്ചുവിന്റെ പിടി ഉറക്കത്തിലും കൂടുതൽ മുറുകി.

അവളുടെ മുഖത്ത് അസ്വസ്ഥത തെളിഞ്ഞു.

“അജൂ...”

ഉറക്കത്തിനിടയിൽ അവൾ വിളിച്ചു.

അവന്റെ തൊണ്ടയിൽനിന്ന് വളരെ ദുർബലമായൊരു ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു.

“ലച്ചു...”

അവൾ ഉണർന്നില്ല.

അജു വീണ്ടും വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അതിനുമുമ്പ് മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു.

അമ്മയും ദിവ്യയും അകത്തേക്ക് വന്നു.

അമ്മയുടെ കൈയിൽ ഭക്ഷണം നിറച്ച ഒരു ചെറിയ പാത്രം. ദിവ്യയുടെ കയ്യിൽ ബാഗും വസ്ത്രങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.

രണ്ടുപേരും പതുക്കെയാണ് അകത്തേക്ക് വന്നത്.

ലച്ചുവിനെ ഉണർത്താതിരിക്കാനായിരിക്കണം.

“പാവം കുട്ടി ഉറങ്ങിയോ?” അമ്മ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

“രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലല്ലോ,” ദിവ്യ പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ എങ്കിലും കുറച്ച് ഉറങ്ങട്ടെ.”

അമ്മ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

അവളുടെ നോട്ടം ആദ്യം ലച്ചുവിലായിരുന്നു.

പിന്നെ അജുവിലേക്ക്.

അജുവിന്റെ തുറന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ട നിമിഷം അമ്മയുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പാത്രം ഏതാണ്ട് താഴെ വീണു.

“അജൂ!”

ആ ശബ്ദം മുറിയാകെ മുഴങ്ങി.

ലച്ചു ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.

കസേര പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.

ഒരു