Chapter Title : അസ്ത്രലാഭം [കത്തനാർ]

അവൾക്ക് സൂക്ഷിക്കേണ്ടിയിരുന്നു.

അവന് വേദനിക്കുമോ എന്ന് ഭയപ്പെടേണ്ടിയിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ആ സംഭവത്തിന്റെ മങ്ങിയൊരു അടയാളം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

വേദനയില്ലായിരുന്നു.

എങ്കിലും ആ അടയാളംപോലെ അവരുടെ ജീവിതത്തിലും കഴിഞ്ഞ അഞ്ചുവർഷം ശേഷിച്ചിരുന്നു.

മായാത്ത ഒരു ഓർമ്മയായി.

വേദനിപ്പിക്കാതെ തന്നെ എല്ലാം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രേഖയായി.

ലച്ചു മുഖം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു.

അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കേട്ടു.

അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് ഒരു സന്ധ്യയിൽ അതേ ശബ്ദത്തോട് ചേർന്നുനിന്നുകൊണ്ടാണ് അവൾ യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങിയത്.

അന്ന് ഓരോ മിടിപ്പും വിടപറയലിന്റെ എണ്ണമായിരുന്നു.

ഇന്ന് അതേ ശബ്ദം മറ്റൊന്നാണ് പറയുന്നത്.

യാത്ര അവസാനിച്ചു.

അജു അവളുടെ മുടിയിൽ മുഖം ചേർത്തു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.

ആ ആശ്വാസം എത്രമാത്രം ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അതു ലഭിക്കുന്നതുവരെ അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.

“നീ ശരിക്കും തിരികെ പോകുന്നില്ലല്ലോ?”

അവൻ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

ലച്ചുവിന്റെ കൈകൾ അവനെ കൂടുതൽ മുറുകെ ചുറ്റി.

“ഇല്ല.”

“ഇത് വേറെ സർപ്രൈസ് ഒന്നുമല്ലല്ലോ?”

“അല്ല.”

“നിന്നെ വിശ്വസിക്കാമോ?”

അവൾ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി.

കണ്ണുകളിൽ നനവുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ചിരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“അഞ്ചുവർഷം കാത്തിരുന്നിട്ട് ഇപ്പോഴാണോ ചോദിക്കുന്നത്?”

അജു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവളെ വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ചു.

വരാന്തയുടെ മറുവശത്തെ വാതിലിനരികിൽ മീര നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങിയ അവൾ അവിടെത്തന്നെ നിർത്തി.

അവളുടെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തമായൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് രക്തം പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളോടെ ആശുപത്രിക്കു പുറത്തിരുന്ന ലച്ചുവിനെ അവൾ കണ്ടിരുന്നു.

ജീവൻ തിരിച്ചുകിട്ടുമോ എന്നറിയാതെ കിടന്ന അജുവിനെയും.

അവരുടെ വേർപാടിനെയും.

വർഷങ്ങളോളം നീണ്ട ഫോൺവിളികളെയും.

ഒരാൾ മറ്റേയാളെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ സാധാരണയായി