Chapter Title : അക്ഷയ്മിത്ര 2 [മിക്കി]

ഞാനെന്റെ മുഖമുയർത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി,...... എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കുതന്നെ തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ കണ്ണുകളിലപ്പോൾ എന്നോടുള്ള ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല…. ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി നിന്നുപോയി….

മിത്ര തുടർന്നു…

““അപ്പൂസിനോട് പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലെ.? ചെന്ന് വണ്ടിയെടുക്കാൻ.. എന്റെ വീട്ടീനിപ്പൊ എത്രതവണ എന്നേ വിളിച്ചൂന്നറിയൊ,, വാ വണ്ടിയെടുക്ക് സമയം കുറെയായി……”””” എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് മിത്ര എന്റെ വലതുകയ്യിലേക്ക് കയറി പിടിച്ചു..

എന്നാൽ അതേസമയം…. ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലത്തതുപോലെയുള്ള അവളുടെ സംസാരവും, പെരുമാറ്റവുമെല്ലാം കണ്ട് ആശ്ചര്യപ്പെട്ട് കണ്ണ് മിഴിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ—---- എല്ലാത്തിലുമുപരി 8 വർഷങ്ങൾക്ക് സേഷം എന്റെ കയ്യിൽ അവളുടെ സ്പർശനംകൂടി അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ കിളിമൊത്തം പറന്ന് ഏതോ ദിശയിലേക്കുപോയി..

അതേസമയം അവളെന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ തിരിഞ്ഞ് വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു— അനുസരണയുള്ള ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയേപോലെ ഞാനും അവളുടെയൊപ്പം നടന്നു—- ആ സമയം എന്തുകൊണ്ടൊ അവൾ പറയുന്നതൊക്കെ അതേപടി അനുസരിക്കാനാണ് എന്റെ മനസ്സും എന്നോട് പറഞ്ഞത്..

എന്നാൽ ഇതെല്ലാം കണ്ട് ““എന്താണ് ഇപ്പോൾ ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്.?”” എന്ന ഊമ്പിയ ചോദ്യവും മനസ്സിലിട്ട് വായുംപൊളിച്ച് അതേ നിൽപ്പുതന്നെ നിൽക്കുകയാണ് നമ്മുടെ ചങ്ക് ബ്രോസ്: മനീഷും, റഫീകും..

വണ്ടിയുടെ അടുത്തെത്തിയതും അവൾത്തന്നെ ഡ്രൈവിംഗ് സൈഡിലെ ഡോർ തുറന്നുതന്നസേഷം എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..

“കേറ്..””” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഡോറിന്റെ അടുത്തുനിന്നും മിത്ര സ്വല്പം ഒതുങ്ങിനിന്നു..

എന്നാൽ ആ സമയമത്രയും ““നമ്മൾതമ്മിൽ ഒരു പ്രേശ്നോവില്ല”” എന്നമട്ടിലുള്ള അവളുടെ ഈ പെറ്റുമാറ്റമൊക്കെ കണ്ട് ഒരു വെരുകിനെപോലെ ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ..

““എന്റെ സർവ്വേശ്വര….. ഇതൊക്കെ സത്യമാണോ അതൊ വെറും സ്വപ്നമാണൊ.? ഇവൾക്ക് ശെരിക്കും എന്നോട് ദേഷ്യവൊന്നുവില്ലെ.? അതോ പോന്നവഴിക്ക് എന്നെ കൊല്ലാനുള്ള വല്ല പ്ലാനുമായിരിക്കുമൊ ഇവളുടെ മനസ്സിൽ.❔❔””

““എന്തോ ആലോചിച്ച് നിൽക്കുവ അപ്പൂസെ.? സമയം പത്തായി…. പോകണ്ടെ, കേറ്.. കേറ്… പെട്ടന്ന് കേറ്””” എന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച് വലിച്ച് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് തള്ളികയറ്റികൊണ്ട് മിത്ര പറഞ്ഞു..

ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് ഒരു പ്രെതിമയെപോലെ കയറിയിരുന്ന ഞാൻ റിയർ മിററിലൂടെ പിൻസീറ്റിലേക്കൊന്ന് നോക്കി—- ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അവരും എന്നേതന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്,,,,,,, എന്നാൽ അഞ്ജുമാത്രം എന്നെ