Chapter Title : അലയുന്നു ഞാൻ 2 [Saran]

പറയേണ്ടത് ഞാനല്ലേ അപ്പോൾ എനിക്ക് നിന്റെ പേര് അറിഞ്ഞല്ലെ പറ്റു......"

ഞാൻ പറഞ്ഞു. അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ വീണ്ടും നോക്കുകയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കൃഷ്ണമണികൾ നിന്ന് തിളങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു...

" മധുരിമ...... "

അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്. ആ പേരിനു എന്തോ പ്രത്യേകത ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നി. എന്റെ പേര് അവൾക്ക് നേരത്തെ തന്നെ അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ എന്റെ പേര് പറയാൻ നിന്നില്ല. പുറത്ത് സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു. ഇവളുടെ വീട് എവിടെയാണ്? ഇവൾക്ക് വീട്ടുകാർ ഒന്നുമില്ലേ. ഇതുവരെ ആരും ഇവളെ തിരക്കി വന്നിട്ടില്ല. ചിലപ്പോൾ ഇവൾ അനാഥ വല്ലതും ആയിരിക്കുമോ. എന്റെ മനസ്സിൽ പലചോദ്യങ്ങളും വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ. അവളോട് ചോദിച്ചാൽ എല്ലാം അറിയാം പക്ഷേ ഞാൻ ചോദിക്കില്ല. എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചവള കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. നാളെ തൊട്ട് ഓഫീസിൽ പോകണം എന്തായാലും നാണം കെടും. കയ്യിൽ അഞ്ചിന്റെ പൈസ ഇല്ല. ജോലി ചെയ്താൽ മാത്രമേ ഇനി അങ്ങോട്ടുള്ള ചിലവുകൾ നടന്നു പോകുകയുള്ളൂ. ഞാൻ എണീറ്റ് ബാൽക്കണിയിൽ പോയി നിന്നു. സൂര്യൻ തീജ്വാല പോലെ അങ്ങ് ദൂരെ മാഞ്ഞുപോകുന്നു. റോഡിൽ ചിലർ ജോലികൾ

കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ വീടുകളിൽ പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. രാത്രികാല തട്ടുകടകൾ തുറന്ന് സാധനങ്ങൾ വച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഓരോരോ കാഴ്ചകൾ തലസ്ഥാനനഗരിയിൽ ഞാൻ കണ്ടു.

വലിയ കുഴപ്പങ്ങൾ ഇല്ലാതെ തന്നെ അന്നത്തെ ദിവസം കഴിഞ്ഞു പോയി. പിറ്റേദിവസം രാവിലെ ഞാൻ അലാറം കേട്ടായിരുന്നു എണീറ്റത്. ഇന്ന് ഓഫീസിൽ പോയി തുടങ്ങണം എന്ന ചിന്തയിൽ ഞാൻ എണീറ്റ് സമയം ആറുമണി. ഞാൻ എന്റെ രാവിലത്തെ പ്രഭാത കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഭംഗിയായി നിർവഹിച്ചു പുറത്തേക്ക് വന്നു. സമയം 7 അര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനി നിൽക്കാൻ സമയമില്ല വേഗം ഓഫീസിൽ എത്തണം. താഴെ എന്റെ ബൈക്ക് ഇന്നലെ തന്നെ അനന്തു കൊണ്ടു വച്ചിരുന്നു അതുകൊണ്ട് ഓഫീസിൽ എത്താൻ വലിയ കുഴപ്പമില്ല. പോകുന്ന കാര്യം അവളോട് പറയണോ ഞാൻ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. ഹാളിൽ ഞാൻ അവളെ കണ്ടില്ല ചിലപ്പോൾ മുറിയിൽ ആയിരിക്കും.