Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 2 [ഏകലവ്യൻ]

ഭക്ഷണങ്ങളും മുട്ടി തുടങ്ങി. വല്ലാത്തൊരു അകക്കയത്തിൽ മുങ്ങവേ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല അശ്വതിക്ക്.

നിത്യ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും പല പല ചിന്തകൾ വന്നു. സഹന ശക്തി കുറഞ്ഞ് വരികയാണ്. മാധവന് മുന്നിൽ അല്പം അയഞ്ഞു കൊടുത്താലോ എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ നെഞ്ച് കിടന്ന് ഉൾക്കിടിലം കൊള്ളുകയാണ്.

എല്ലാം മാധവന്റെ കളിയായിരുന്നു. ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണെന്നറിയാം. പക്ഷെ ആവിശ്യങ്ങൾ വരുമ്പോഴേ അവളെ വീണ്ടും കെണിയിൽ പെടുത്താനാകു. കാരണം അവളെ നേടാൻ എന്ത് തറ വേലയും കാണിക്കാൻ മാധവൻ ഒരുങ്ങി തുടങ്ങി. സ്നേഹത്തിലും യുദ്ധത്തിലും നിയമങ്ങളൊന്നുമില്ലല്ലോ.. ചിലപ്പോ കാമത്തിലും. അതയാളുടെ സിദ്ധാന്തം. പക്ഷെ പട്ടിണിയാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഇത്ര ദിവസമായി അവൾ തന്നോടൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അതിലാണ് അയാൾക്കിപ്പോ ടെൻഷൻ. അത്കൊണ്ട് വീണ്ടും കളം മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു.

രാത്രി സമയം, മാധവൻ എത്തിയിട്ടില്ല. ചിന്നുമോളെ കുറച്ച് നേരം പഠിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞ് അശ്വതി പ്രസാദിനരികിൽ വന്നിരുന്നു. രാവിലെ കഴിഞ്ഞത് മുതൽ ഈ നേരം വരെ ആരും ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. ചിന്നുമോളെയും വയ്യാതെ കിടക്കുന്ന ഭർത്താവിനെയും കാണുമ്പോൾ അവൾക്കത് താങ്ങാനാവാത്ത വിഷമമായി.

“ഏട്ടാ.. എന്തു ചെയ്യും സാധങ്ങളൊക്കെ തീർന്നിട്ട് രണ്ടു ദിവസമായി..മരുന്നാണെങ്കിൽ നാളേക്ക് കഷ്ടിയാണ്..”

“എന്തു ചെയ്യാൻ.. ഇങ്ങനെ അങ്ങ് തീരട്ടെ..”

“അപ്പോ ഞങ്ങളോ...?”

വിതുമ്പുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവനവളെ ദയനീയമായി നോക്കി.

“വീണ്ടുമെനി ആവശ്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ അയാൾ നിന്നോട് എങ്ങനെ പെരുമാറും..?”

“ഞാൻ അയാളോട് അടിമപ്പെടാത്തതിന്റെ ദേഷ്യമാണ് എന്നോട്. പക്ഷെ ഞാൻ കാരണം ഏട്ടനും മക്കളും ഇങ്ങനെ ഉഴലുമ്പോൾ എനിക്ക് സഹിക്കുന്നില്ല..”

“അത്കൊണ്ട്..?”

“കുറച്ച് പൈസക്ക് ചോദിക്കട്ടെ..?”

പ്രസാദിന്റെ മുഖം പേടിയിലേക്ക് മാറി.

“കടന്ന കയ്യല്ലേ അച്ചു അത്..?”

“ആലോചിച്ചിട്ട് എനിക്ക് വേറൊന്നും കിട്ടുന്നില്ല..”

“അയാൾ നിന്നെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്താലോ..?”

“ഒന്നും ചെയ്യില്ല.. അതോർത്ത് എട്ടൻ പേടിക്കേണ്ട..”

“പേടിയുണ്ട്. കാരണം ഞാൻ ധരിച്ചു വച്ച മാധവേട്ടനല്ല ഇപ്പൊ.. നീ പറഞ്ഞത് പോലെ അയാൾക്ക് നിന്നെ നോട്ടമുണ്ട്..”

പറഞ്ഞത് അച്ചട്ടായി മാറുന്നത് പോലെ കോളിങ് ബെല്ലടിക്കുന്ന ശബ്ദം നീട്ടി മുഴങ്ങി. രണ്ടു പേരുടെയും നെഞ്ചിൽ ഇടിമുഴക്കമായിട്ടാണ് ആ ശബ്ദം വന്ന് പതിച്ചത്. പ്രസാദിനെ നോക്കി