Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 2 [ഏകലവ്യൻ]

മാധവേട്ടൻ ധൈര്യപൂർവ്വം അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വെളിയിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയത്.  കുറച്ച് നിമിഷത്തേക്ക് അവരൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“അയാള് റൂമിലേക്ക് പോയോ..?”

“മ്മ് പോയി..”

“എങ്കി കിടന്നോ.. വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തേക്ക്..”

“മ്മ്..”

നെഞ്ചിൽ ഉയരുന്ന ആശങ്കയോടെ അവൾ വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടിട്ടു. ലൈറ്റ് അണച്ച് ചിന്നുമോളുടെ അടുത്ത് കിടന്നു. അയാൾ തന്നോട് വരണമെന്ന് പറഞ്ഞതോർത്ത് മനസിലെ കൂമ്പാരമാകുന്ന ചിന്തകൾ അടങ്ങിയില്ല. താൻ പോയില്ലെങ്കിൽ അയാള് വീണ്ടും വരുമെന്നത് ഉറപ്പ്. ഏത് തരത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുമെന്ന് ഊഹിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.

ഈശ്വരാ..!!

ഉറക്കം കിട്ടാത്ത സമയങ്ങൾ നീളുകയാണ്. ചിന്നുമോൾ നന്നായി ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ ഓരോ അഞ്ചു മിനുട്ട് കഴിയുമ്പോഴും അശ്വതി പ്രസാദിനെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അങ്ങനെ അര മണിക്കൂറോളം കഴിഞ്ഞാണ് അവന്റെ ശ്വാസത്തിൽ ഉറക്കം അലിഞ്ഞു തുടങ്ങിയെന്നത് അവളറിഞ്ഞത്. പക്ഷെ അത് ഉറപ്പു വരുത്താനായി എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഇടിത്തീ പോലെ വാതിലിന് മുട്ടുന്ന ശബ്ദം.

അശ്വതിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി പൊട്ടുമെന്നായി.

കണ്ണുകൾ പൊരുത്ത പെടുന്ന ഇരുട്ടിൽ അവൾ വേഗം വാതിൽ തുറക്കാൻ നടന്നു. പതിയെ ലോക്കഴിച്ച് തല പുറത്തിട്ട് നോക്കുമ്പോൾ മാധവൻ അവളെ അക്ഷമനായി കാത്തു നില്ക്കുകയായിരുന്നു.

“എത്ര നേരമായെടി..വാ..”

“പ്ലീസ്.. എന്താണേലും നാളെ സംസാരിക്കാം..”

താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ അവൾ കേണു.

“പറ്റില്ല.. നീ വാ.. അവൻ ഉറങ്ങിക്കാണും..”

മാധവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് നിർബന്ധിച്ചു.

“പ്ലീസ്..”

അശ്വതി ഒന്നൂടെ കെഞ്ചി പറഞ്ഞെങ്കിലും സമ്മതിച്ചില്ല. അയാളുടെ ബലത്തിനു മുന്നിൽ പതറി, റൂമിനു പുറത്തേക്ക് പമ്മി നടക്കേണ്ടി വന്നു അവൾക്ക്. വെളിച്ചം കടക്കാതിരിക്കാൻ വേഗം തന്നെ അയാൾ ഡോർ ക്ലോസ് ചെയ്തു.

“എന്തിനാ എന്നെയിങ്ങനെ കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്യുന്നേ..?”

“ഒരു കൊലയുമില്ല.. നീ വാ..”

“എന്താ പറയാനുള്ളത്.. ഇവിടെ വച്ച് പറ..”

“പറയാനല്ല.. കാണിക്കാനാണ്..”

പണ്ണാനാണെന്ന് മനസ്സിൽ വന്നത് അയാൾ വിഴുങ്ങി.

“ശ് ഹ്..”

മടിയോടെ നിന്ന അശ്വതിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് റൂമിലേക്ക് നടന്നു. ഒപ്പം പോവേണ്ടി വരുന്ന അവളുടെ ചന്തികൾ കുലുങ്ങുന്ന നിസ്സഹായമായ അന്നനട കാണാൻ പ്രത്യേക സൗന്ദര്യമായിരുന്നു.

മാധവൻ അവളെ കൊണ്ടു വന്ന് ബെഡിലിരുത്തി. ആ സാഹചര്യത്തിൽ അവളുടെ മനസ്സ് നന്നായി പേടിച്ചു. കാരണം