Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം [ഏകലവ്യൻ]

“ശ്രമിക്കാഞ്ഞിട്ടല്ലല്ലോ ചേട്ടാ..”

“ശെരി നി ശ്രമിക്ക്. കാല് വയ്യാത്ത എനിക്ക് ആകെയുള്ള വരുമാന മാർഗമാണിത്.. നി ഒന്ന് ഒഴിഞ്ഞാൽ ഇവിടെ കൂടാൻ ആളുകളുണ്ട്..  രണ്ടിലൊന്ന് ഇപ്പോ എനിക്കറിയണം. ഒന്നുകിൽ ഇപ്പോ പൈസ..ഇല്ലേൽ ഇപ്പോ ഇറക്കം..”

അൽപ നേരം മൗനമായിരുന്ന അവൻ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

“ഇറങ്ങാം..”

“അമ്പട..എങ്കി നിനക്കിത് ആദ്യമേ ചെയ്താൽ പോരെ.. എങ്കി വേഗം നോക്കിക്കോ..സാധനങ്ങൾ ഇറക്കാൻ ഇവര് സഹായിച്ചോളും..”

“പിള്ളേരെ.. ഒന്ന് നോക്കിനെടാ...”

എല്ലാം എടു പിടിന്ന്.. പ്രസാദിന്റെ കണ്ണുകൾ തള്ളി.

വർഗീസിന്റെ ആഗ്ജ്ഞ കേട്ട് നാലഞ്ച് ആണുങ്ങൾ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയതും അശ്വതി മക്കളെ കൂട്ടി പുറത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. പേടിയോടെ പ്രസാദിന്റെ അരികിലേക്ക് ചേർന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ വർഗീസിന്റെ നോട്ടം അവളുടെ മേൽ തഴുകി പോകുന്നുണ്ട്. അത് മനസിലാക്കി അവൾ പ്രസാദിന്റെ പുറകിലേക്ക് നന്നായി മറഞ്ഞു നിന്നു.

ഒരു കാൽ മണിക്കൂർ സമയം, അവരുടെ സാധന സാമഗ്രികികൾ എല്ലാം പുറത്തെത്തിയിരുന്നു. അവസാനം വീട് പൂട്ടി താക്കോൽ വർഗീസിനെ ഏല്പിച്ച് തടിയന്മാർ പിൻവാങ്ങി.

“നിങ്ങളെക്കെന്നോട് ദേഷ്യമൊന്നും തോന്നരുത്. വർഗീസേട്ടന്റെ അവസ്ഥ ഇതായിപ്പോയി.. അഞ്ചു മണിയാകുമ്പോൾ പുതിയ കൂട്ടർ വരും. അതിന് മുൻപ് ഇവിടുന്ന് മാറിക്കോണം..”

പ്രസാദിനോട് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് അയാൾ അശ്വതിയെ നോക്കി. കണ്ണുകളിൽ തിളക്കത്തോടെ..

“മോളെ പോലൊരു പെണ്ണിനെ ഇങ്ങനെ ഇറക്കി വിടുന്നതിൽ ചേട്ടന് സങ്കടമുണ്ട്.. എന്ത് ആവിശ്യമുണ്ടേലും വിളിക്കണം..എന്തും..!”

പാതി പൊട്ടിയിളകിയ പല്ല് കാണിച്ച് അയാൾ അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞതിന്റെ ദ്വയാർത്ഥം കേട്ട് ചൂളി പോയിരുന്നു അവൾ. ഭർത്താവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ നിസ്സഹായനായ പ്രസാദ് എന്തു മിണ്ടാൻ..!

അവർ പോയി കഴിഞ്ഞതും അപമാന