Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 2 [ഏകലവ്യൻ]

റൂമിന്റെ വാതിൽ മുഴുവനായി ചാരി വച്ചു. എന്തിനാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ന് അവൾക്ക് തന്നെ പിടികിട്ടിയില്ല. നെഞ്ചിടറി കിടക്കുന്ന പ്രസാദിന്റെ വിഷമവും ഒരു വേള മനസിലായില്ല.

മാധവന്റെ കാലു പിടിച്ചിട്ടാണെങ്കിലും തന്നോടുള്ള മോശം സമീപനം മാറ്റിയെടുക്കണമെന്ന് അശ്വതി ചിന്തിച്ചു. കാരണം അയാള് മാത്രമേയുള്ളു ഇപ്പൊ എല്ലാവർക്കും ഒരു തുണ. അധികം പിണക്കി നിർത്തുന്നതും ബുദ്ധിയല്ല. പക്ഷെ തന്നോടുള്ള ഇഷ്ടമൊന്നും അയാൾ മാറ്റാൻ പോണില്ലെന്ന് അവൾക്ക് നൂറ് ശതമാനം അറിയാം. ഇനി ഒരു വേള കയ്യിലും തോളിലും പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അല്പമൊന്ന് അയഞ്ഞു കൊടുത്തേക്കാം. അയാൾക്ക് അതൊക്കെ മതിയാകും. അതിൽ കൂടുതലൊന്നും ഉണ്ടാവാതെ രക്ഷിക്കണേ ഈശ്വരാ.. അവൾ താലി ചരടിൽ മുത്തി പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു.

അവസാനത്തെ ഫോൺ വിളിയും കഴിഞ്ഞ് മാധവൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അശ്വതിയുടെ കാൽപെരുമാറ്റം, വാതിൽക്കൽ.

പാദങ്ങൾ മുതൽ അവളുടെ മേനിയാകെ അയാൾ കണ്ണുഴിഞ്ഞു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ വളരെ നേർവസായി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മാധവന്റെ ചിരിയും.

“ഇങ്ങ് വാ അശ്വതി..”

അയാൾ അവളെ മാടി.

“ഭക്ഷണം ആയിട്ടുണ്ട്.”

ചെറുതായി പേടി തോന്നിയ അശ്വതി അനങ്ങാതെ നിന്ന് വിക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു

“അതൊക്കെ കഴിക്കാം.. നീ ഒന്ന് ഇങ്ങ് വന്നേ..”

“വേണ്ട.. നിങ്ങൾ കഴിക്കാൻ വരൂ..”

“അവരൊക്കെ കഴിച്ചോ.?”

“ഉം..”

“ഉറങ്ങിയോ..?”

“കിടന്നു..”

“നീയൊന്ന് ഇങ്ങ് വന്നേ.. പറയട്ടെ..”

നിർബന്ധനയിൽ വളരെ ആദ്യമായി അവൾ അയാളുടെ മുറിയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വച്ചു. പക്ഷെ അടുത്തേക്ക് പോകാതെ മേശയുടെ വശത്തായി ഒതുങ്ങി.

“നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം.. നിനക്ക് എന്തോ എന്നോട് പറയാനുണ്ട്.. ഇങ്ങ്