Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 4 [ഏകലവ്യൻ]

“എപ്പോ വരും..?”

“ഒൻപത് മണിയാകുമ്പോഴേക്കും വരാം..”

“മ്മ്..”

“വന്നിട്ട് കാണാം..”

“മ്മ്.. ഇവിടുന്ന് കുറച്ച് കഴിച്ചിട്ട് പൊയ്ക്കൂടേ..?”

“എന്ത് തരും..?”

“ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കിയതുണ്ട് അത് പോരെ..?”

“പോരാ..”

“പിന്നെ..?”

“പാല് വേണം..”

അടുത്തേക്ക് കാലെടുത്ത് വച്ചു കൊണ്ടുള്ള അയാളുടെ സംസാരത്തിലെ ധ്വനി മനസിലാക്കി കുറുമ്പോടെ അവളും പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി.

“രാവിലേ കുടിച്ചില്ലേ..?”

“ഇനിയും വേണം..”

“കഴിഞ്ഞു.”

അവളുടെ സ്വരം നേർത്തു.

“നോക്കട്ടെ..?”

“വേണ്ട..”

“പ്ലീസ്..”

ചുമരിൽ തട്ടി നിക്കേണ്ടി വന്ന അവളുടെ തൊട്ടു മുന്നിലായി മാധവനെത്തി.

ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ടവൾ വേണ്ടെന്ന് തല കുലുക്കി. അവളുടെ ചുമലിൽ മാധവന്റെ കൈത്തലം അമർന്നിരുന്നു.

പരസ്പരം നോട്ടം കൈമാറുകയാണ് ഇരുവരും. മാധവന്റെ മുഖത്ത് അവളെ ആർത്തിയോടെ തിന്നാനുള്ള കൊതിയും അശ്വതിയുടെ മുഖത്ത് കീഴ്പ്പെടേണ്ടി വന്ന സുഖമുള്ള ഒരു പേടിയും.

അപ്പോഴാണ് മാധവന്റെ റൂമിൽ നിന്നും അയാളുടെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നത്.

അശ്വതിയുടെ ചുമലിൽ കയ്യും വച്ച് അവളെയൊന്ന് കെട്ടി പിടിക്കാൻ കൊതിക്കുമ്പോഴാണ് രസം കൊല്ലിയായി ഫോണിലെ റിംഗ് ശബ്ദം. പരസ്പരം നോക്കി നിൽക്കുന്ന മാധവന് അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നും കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നിയില്ല.

“നാശം...!!”

നിർത്താതെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന ഫോൺ റിംഗ് കേട്ട് അയാൾ പല്ലിറുമി പിറു പിറുത്തു.

മാധവന്റെയാ കടുത്ത നിരാശ കണ്ട് അശ്വതിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്. എങ്കിലും പുറത്ത് കാണിക്കാതെ നിന്നു.

ഫോൺ കോൾ ഒരു മിസ്സ്ഡ് കോളായി ഭവിക്കുമോ എന്നറിയാൻ കാത്തെങ്കിലും മുഴുവൻ റിംഗ് ചെയ്ത് കോള് കട്ടായി.

മാധവൻ വീണ്ടും അവളുടെ ചുമലിലുള്ള പിടിത്തം മുറുക്കി ചുംബിക്കുവാൻ മുഖം അടുപ്പിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖവും അടുത്തിരുന്നു. ചുണ്ടുകൾ തമ്മിൽ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്നകലത്തിൽ വന്നപ്പോൾ വീണ്ടുമതാ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യുന്നു.

“ഒഹ്.. ഏത് പ്രാന്തനാമോ അത്..”

അയാൾ അവളുടെ മേലുള്ള പിടി വിട്ട് സ്വയം ആക്രോശിച്ചു. ഇത്തവണ അശ്വതിയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ കടിച്ചു പിടിച്ച പുഞ്ചിരി കൃത്യമായി തെളിഞ്ഞു.

“ചെല്ല്.. ചെന്ന് ഫോണെടുക്ക്.. ഏതെങ്കിലും അത്യാവശ്യ കാരനാവും.!”

“നീയും വാ..”

അയാൾ അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. എന്തിനെന്നറിയാതെ കൂടെ പോകുന്ന വഴി അവൾ സ്വന്തം മുറിയിലേക്കും നോക്കി.