Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം [ഏകലവ്യൻ]

ആ നീക്കങ്ങൾ കണ്ടെങ്കിലും പ്രസാദുമായി സംസാരം തുടങ്ങി.

പത്തു മിനിറ്റോടെ മാധവന്റെ കൂടെ വന്നവർ പിക്കപ്പ് ലോറിയിലേക്ക് സാധങ്ങൾ കയറ്റാൻ തുടങ്ങി. ഒപ്പം പ്രസാദും സഹായിക്കാൻ കൂടി. ആ സമയം വീടിന്റെ തിണ്ണയിലേക്ക് കയറിയിരുന്ന് അശ്വതിയെ നോക്കുകയാണ് മാധവൻ. പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ബ്ലൗസിനും സാരിച്ചുറ്റിനും ഇടയിലൂടെ നഗ്നമായ ഇടുപ്പിലെ കൊഴുപ്പിന്റെ മടക്ക് കാണാം. സാരി പൊതിഞ്ഞ അവളുടെ തള്ളിയ പിന്നഴക് നോക്കി കൊതിക്കുകയാണ് അയാളുടെ മനസ്സ്.

‘വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നിന്റെ കുണ്ടിമാംസം മുഴുവൻ എന്റെ മടിത്തടത്തിൽ നിറച്ച് ആ ചൂടുള്ള പൂറിൽ.. ദേ ഇവനെ കയറ്റി ഇരുത്തുമെടി നിന്നേ..എന്റെ പൊന്നശ്വതി മോളെ..’

മുണ്ടിൽ മുഴച്ചു നിന്ന കുണ്ണയെ താഴേക്ക് അമർത്തി വച്ചു കൊണ്ട് അയാളുടെ മനസ്സ് ശപഥമെടുത്തു.

‘അതിനെനി ഏത് പെരുപ്പാമ്പിന്റെ ക്ഷമ കാണിക്കാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്. നിന്നെയെനിക്ക് വേണം..!’

സാധനങ്ങൾ വണ്ടിയിൽ കയറ്റുന്ന പ്രസാദിന്റെ നോട്ടത്തോട് അയാൾ തിരിച്ചൊരു ചിരി നൽകി. നല്ല അസ്സല് വില്ലന്റെ ചിരി. അത് മനസിലാവാനും മാത്രം പ്രസാദിന്റെ അവസ്ഥ അവനെ സമ്മതിച്ചില്ല.

“പിള്ളേർ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചാരുന്നോ ടാ..?”

അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന് അവൻ തല കുലുക്കി. ചിന്നുമോളുടെ നോട്ടം അയാൾക്ക് നേരെയെത്തി. ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ കാര്യം നീങ്ങിയ മാധവൻ പോക്കെറ്റിൽ നിന്ന് ചോക്ലേറ്റ് എടുത്തുയർത്തി ലാളനയുള്ള ചിരിയോടെ ചിന്നു മോളോട് അടുത്തേക്ക് വരാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.

“അമ്മേ.. പോട്ടെ..?”

“വേണ്ട..”

മോൾടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വിലക്കിക്കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു.

“പ്ലീസ് അമ്മ..”

“അടങ്ങി നിന്നോ അവിടെ.. അടി കിട്ടും..”

അശ്വതിക്ക് ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി. പെണ്ണിന്റെ കൈ പിടിച്ച് അവൾ മുന്നിലേക്ക് മറച്ചു നിർത്തി. പക്ഷെ കൊച്ചാണെങ്കിൽ ചിണുങ്ങി കരയാൻ തുടങ്ങി.

“അച്ചു.. മോളെയിങ് വിട്.”

പ്രസാദിന്റെ ശബ്ദം. അവൾക്കവനെ കൊല്ലേണ്ട ദേഷ്യം വന്നു. ആ സമയം ചിന്നുമോൾ അമ്മയുടെ കൈ വിടുവിച്ച് അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്കൊടി.

“എടി..ചിന്നു..”

അശ്വതി വിളിച്ചെങ്കിലും അവൾ നിന്നില്ല.

“പോട്ടെ.. മോളെ സാരൂല്ലട്ടോ.. കരയേണ്ട.. ദാ അങ്കിളിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങിക്കോ..”

പ്രസാദ് ചിന്നുമോളെ സമാധാനിപ്പിച് മാധവന്റെ അടുക്കലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. തിണ്ണയിൽ നിന്നിറങ്ങിയ മാധവൻ കൊച്ചിനെ