Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം [ഏകലവ്യൻ]

കൈകളിലേക്കെടുത്ത് ലാളനയോടെ ഉമ്മ നൽകി. ആ നീക്കങ്ങളൊക്കെ ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടാതെ ഭർത്താവിനെ നോക്കി ദഹിപ്പിക്കുകയാണ് അശ്വതി. അവൻ നോട്ടം മാറ്റി മാധവന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോയി.

“മാധവേട്ടാ.. എല്ലാം ആയി..”

“എങ്കി പിന്നെന്താ.. നമുക്ക് പൊയ്ക്കളയാം.. അശ്വതിയുടെ മുഖത്തെന്താ ഒരു ദേഷ്യം..?”

അവൾ കേൾക്കെയാണ് മാധവൻ അവനോട് ചോദിച്ചത്.

“ഏയ്‌.. അതീ വീടുമാറുന്നതിന്റെയൊക്കെ.. ഇപ്പോ കുറച്ച് തവണയായില്ലേ ഇങ്ങനെ വീട് മാറുന്നത്..”

ഇളിഭ്യനായുള്ള പ്രസാദിന്റെ മറുപടി കേട്ട് അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ശെരി.. അവളേം കൂട്ടി വാ..”

അതും പറഞ് ചിന്നുവിനെ എടുത്ത് കൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ കാറിനരികിലേക്ക് നടന്നു. ചോക്ലേറ്റ് തിന്നുന്നതിന്റെ സന്തോഷം ചിന്നുവിന്റെ കൊച്ചു മുഖത്ത് പ്രസരിച്ചിരുന്നു. പ്രസാദ് അശ്വതിയുടെ അടുത്തേക്കും പോയി.

“എടി..വാ..”

“നിങ്ങളെന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കരുത്.. കൊച്ചിനെ എന്തിനാ എന്റെടുത്തു നിന്നും അയാളുടെ കയ്യിൽ ഏല്പിച്ചത്..??”

“ശേ.. പോട്ടെടി.. ചിന്നു കരയുന്നത് കണ്ടില്ലേ നി..”

“അതിന്..??”

“ചോക്ലേറ്റ് കൊടുക്കാനല്ലേ മാധവേട്ടൻ വിളിച്ചത്.. അതിനെന്താ..?”

“അങ്ങനത്തെ ഒരു കാര്യവും വേണ്ട.. വേഗം എന്റെ കൊച്ചിനെ വാങ്ങി തന്നോ..”

“ശെരി.. ശെരി.. നി ഒന്ന് വാ.. പോകാം..”

കടിച്ചമർത്തിയ ദേഷ്യത്തിൽ മനസ്സിലാ മനസ്സോടെ അവൾ ഒക്കത്തുള്ള കൊച്ചുമായി പ്രസാദിന്റെ പുറകെ നടന്നു. കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് അവളെ പുറകിൽ കയറ്റിയിരുത്തി അവൻ മുൻപിൽ കയറി. മാധവന്റെ മടിയിലിരിക്കുന്ന ചിന്നുവിനെ കണ്ട് അവൾക്ക് ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു.

കൂടെ വന്ന ലോറിക്കാരോട് പുറകെ വരാൻ വേണ്ടി മാധവൻ നിർദേശം കൊടുക്കുന്ന സമയം അവൾ ഭർത്താവിന്റെ ചുമലിൽനുള്ളി കൊച്ചിനെ വാങ്ങാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അതനുസരിച്ച് മാധവന്റെ മടിയിൽ നിന്നും അവൻ കൊച്ചിനെ എടുത്തു.

“മോള് അമ്മയുടെ കൂടെ ഇരുന്നോ. ഇവിടെ ഇരുന്ന അങ്കിളിനു ഡ്രൈവ് ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാവും..”

“ഞാൻ മുന്നിലിരുന്നോളാം...”

“ശെരി.. എങ്കി അച്ഛന്റെ മടിയിലിരിക്ക്..”

“ഉം..”

ചോക്ലേറ്റ് തിന്നുകൊണ്ടുള്ള കൊച്ചിന്റെ ശാട്യം അവൾക്കിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. എങ്കിലും അയാളുടെ അടുത്ത് നിന്ന് മാറിയത് ആശ്വാസം നൽകി. തന്റെ മക്കളെയൊന്നും അയാൾ തൊടുവോ കൊഞ്ചിക്കുവോ ഒന്നും വേണ്ടെന്ന നിർബന്ധമായിരുന്നു അവളുടെയുള്ളിൽ. നിവർത്തികേട് കൊണ്ടാണ് ഈ കാറിൽ ഇരിക്കുന്നത് തന്നെ..

എന്തൊക്കെയാണ് വരാനിരിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാതെ അവർ മാധവന്റെ