Chapter Title : അമ്മ കുഞ്ഞ് [അമവാസി]

കുഞ്ഞി കാൽ അതും ഇപ്പൊ തീരുന്നു ഞാൻ inde ഏട്ടാ കൃഷ്ണൻ: നിങ്ങൾക് ആർക്ക് പറ്റിയില്ലെഗിലും ഒരു കുത്തു വാക്കിനു വിട്ടു കൊടുക്കാതെ നോക്കും അവളെ കിരൺ: എല്ലാർക്കും അമ്മ എന്നൊരു ആളെ ഇണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഇപ്പൊ ആ പാവത്തിന് നമ്മൾ മാത്രമേ ഉണ്ടാവു

ഡിസ്ചാർജ് എഴുതി എന്നിട്ട് ഡോക്ടർ കിരണിനെയും ഫാമിലി മൊത്തം ആയി ഡോക്ടറുടെ കേബിനിൽ കൊണ്ട് പോയി

ഡോക്ടർ: ഇതിപ്പോ നിങ്ങൾ ഫാമിലി മൊത്തം ആയിട്ട് ഇണ്ടല്ലോ അപ്പൊ ഞാൻ ഒരാളോട് പറഞു അതു ഏതു രീതിയിൽ അയാൾ നിങ്ങളോട് പറയും എന്ന് അറിയില്ല. ഈ രോഗി എന്ന് പറയുന്നത് തന്നെ physically അബ്ലേഡ് അല്ലാത്ത കൊണ്ട് ആണ് അല്ലേ.... നിങ്ങളുടെ പഴയ രാധമ്മ അല്ല ഇപ്പൊ അവർ അതു ഫസ്റ്റ് മനസ്സിലാക്കണം അവർ ചിലപ്പോ ഒരു പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ കരയും.. To ബി ഫ്രാങ്ക് ആയി പറയാം നിങ്ങളുടെ രാധമ്മ ചെലപ്പോ തുണി ഇടാതെ ആയിരിക്കും ഉണ്ടാവുക അതൊന്നും അവരുടെയൊക്കെ നിങ്ങളുടെയോ കുഴപ്പം അല്ല... കിരൺ : കുട്ടികൾ ഇല്ലാത്ത വിഷമത്തിൽ കഴിയുന്ന ആളുകൾ ആണ് sir ഞാനും എന്റെ ഭാര്യയും അപ്പൊ ഞങ്ങൾക്ക് ദൈവം ആയി തന്നതാ എന്റെ അമ്മയെ ഒരു പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ നോക്കുന്ന പോലെ നോക്കിക്കോളാം ഞങ്ങൾ ഡോക്ടർ: എല്ലാം ഒരു നിമിത്തം ആയി കണ്ട മതി.. അപ്പൊ കിരൺ അവർക്കു വേണ്ട പാമ്പേഴ്സ് പിന്നെ കൊറച്ചു ബേബി ഡ്രസ്സ്‌ പിന്നെ ഇപ്പൊ ഫുഡ്‌ ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ല കഴിക്കാൻ തുങ്ങിയാൽ ചിലപ്പോൾ ബേബി ഫുഡ്സ് പിന്നെ പാൽ അങ്ങനെ ഐറ്റംസ് മേടിക്കണം... നിങ്ങളുടെ റിസ്കിൽ വേണം കൊണ്ട് povan

അന്ന് മുതൽ ആ വീടിന്റെ ഗതി മൊത്തം മാറാൻ പോവുന്നു എന്നു അവർ മനസിലാക്കി... കിരൺ പോയി വേണ്ട സാധനം വാങ്ങി വലിയ ഒരു ബെഡ് ഷീറ്റ് വാങ്ങി അതിൽ രാധയെ സുരക്ഷിതം ആയി പൊതിഞ്ഞു വിട്ടിൽ കൊണ്ട് പോയി

കിരൺ : അച്ഛാ ഒരു കുഞ്ഞ് ഇല്ലാത്ത എനിക്കും ഇവൾക്കും ദൈവം തന്നതാ ഈ കൊച്ചിനെ ഇതിനെ