Chapter Title : അമ്മ കുഞ്ഞ് [അമവാസി]

ആണ് so വെയിറ്റ് ചെയ്യൂ and പ്രാർത്ഥിക്കു

അവിടുന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ കാര്യം എല്ലാരോടും പറഞ്ഞു

കൃഷ്ണൻ : എനിക്ക് എന്റെ രാധേ ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റുവോ അവൾ എന്ത് അവസ്ഥ ആണെങ്കിലും ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം... നാളെ അവൾ ആർക്ക് ഒരു ഭാരം ആവരുത് ഈ കണ്ട കാലം അത്രെയും വീടിന്റെ വിട്ടുകാർക്കും വേണ്ടിയെ അവൾ ജീവിച്ചിട്ടുള്ളു... ആകെ കൂടെ എന്നോട് എന്നിന്നിൽ നിന്നു മാറി നിക്കാൻ പറഞത് ആണേ ഈ പോക്ക്

അതും പറഞ്ഞു കരയാൻ തുടങ്ങി

കിരൺ: അച്ഛൻ എന്തൊക്ക ആണച്ചാ പറയുന്നേ എന്റെ അമ്മ എനിക്ക് ഒരു ഭാരം ആണെന്നോ ഞാൻ നോക്കും എന്റെ ജീവൻ ഉണ്ടാവുന്ന കാലം മിനി : അച്ഛാ അമ്മ നമ്മുടെ അടുത്തുന്നു പോകുന്ന വരെ എന്നേ സ്വന്തം മോളെ പോലെ അല്ല മോൾ ആയിട്ടാ കണ്ടത് ആ അമ്മ 😓😓😓

അങ്ങനെ മൂന്ന് ദിവസം ബോധം ഇല്ലാതെ തന്നെ കിടന്നു കൃഷ്ണനും കിരണും മിനിയും എന്ന് വേണ്ട എല്ലാരും അവിടെ തന്നെ ആണ്... ബാക്കി അഡ്മിറ്റ്‌ ആയ ആളുകളുടെ വിട്ടുകാരും inde

4 ദിവസം രാധക് ബോധം വന്നു എന്ന വാർത്ത കേട്ടു സന്തോഷത്തോടെ ആണ് അവർ എല്ലാരും റൂമിൽ മുന്നിൽ നിന്നത്.. ഡോർ തുറന്നു ഡോക്ടർ പുറത്തു വന്നു

ഡോക്ടർ : കിരൺ ഒന്ന് വരൂ കിരൺ : sir ഇപ്പോഴാ ഒന്ന് സമാധാനം ആയതു താങ്ക്സ് sir ഡോക്ടർ : ഓക്കേ man ഇതു എന്റെ ഡ്യൂട്ടി അതു ഞാൻ ചെയ്യുന്നു മാത്രം.. പിന്നെ ഒരു കാര്യം എന്താണ് എന്നു വെച്ച രാധ തന്റെ പഴയ കാലം ഓർമയിൽ ആണ് ഇപ്പൊ തന്റെ പേരോ ഫാമിലിയോ ഓർമ ഇല്ല തീർത്തും ചെറിയ ഒരു new ബോൺ ബേബിയെ പോലെ ഉള്ള അവസ്ഥ കിരൺ : sir... മനസിലായില്ല ഡോക്ടർ : പറഞ്ഞു തരാം ഒരു ചെറിയ കുട്ടിക്ക് എന്ത് അറിയാം നമ്മൾ അതിനോട് ഇതാണ് അച്ഛന്റെ അമ്മ എന്നു പറഞ്ഞു നിരന്തരം പറഞ്ഞു കൊടുത്താലേ അതിനു