Chapter Title : അനസൂയ [Krish]

പോലെ നടിച്ച് കിടക്കണോ?
അതോ നേരെ എണീറ്റ് വർക്ക്ഏരിയയിലേക്ക് പോകണോ?
ആലോചിച്ചു തീരും മുമ്പ് തന്നെ അവളുടെ ശരീരം കിടക്കയിൽ നിന്ന് എണീറ്റിരുന്നു. കാലുകൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ബെഡ്റൂമിന്റെ വാതിൽ ചേർത്ത് അടച്ചു അവൾ നിശബ്ദതയിൽ നിന്നു അല്പനേരം.
ഇല്ല; യാതൊരു ശബ്ദവും വെളിച്ചവും ഇല്ല ഈ വീട്ടിൽ. ഭരതേട്ടൻ ഗാഢനിദ്രയിൽ മുഴുകി കഴിഞ്ഞു. കുട്ടികളും.
ഇനി താനും ഫാരിസും മാത്രം. ഓർക്കുന്തോറും അനസൂയയുടെ ശരീരം മരവിച്ചു.

ആ മരവിപ്പിനിടയിലും അവളുടെ കാലുകൾ അവളെ അടുക്കളയിലേക്ക് നയിച്ചു. പിന്നെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക്.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴേക്കും ഇരുട്ടിനെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ആക്കിയിരുന്നു. ആ ഇരുട്ടിൽ മറ്റൊരു ഇരുട്ടായി തെളിഞ്ഞുവന്ന ഫാരിസിനെ അവൾ കണ്ടു.
"ഫാരിസ് ... "
അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
"ശ്..."
ഫാരിസ് ചൂണ്ടുവിരൽ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പിന്നെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി അവളുടെ രണ്ടു കൈകളും പിടിച്ച അവളെ വരവേറ്റു.
"ഇങ്ങോട്ട് വാ പെണ്ണെ..."
അവളെ പിടിച്ചു തന്നിലേക്ക് അയാൾ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അനസൂയ എതിർത്തില്ല.
അയാളുടെ കൈകളിലേക്ക്, ആലിംഗനത്തിലേക്ക്, അവൾ തന്നെ സ്വയം തള്ളിവിട്ടു. അയാളുടെ കൈകൾ അവൾക്കു ചുറ്റും വള്ളികൾ പോലെ പടർന്നു. പിന്നെ അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ അമർന്നു. രണ്ടുദിവസം മുമ്പ് അവൾക്ക് സമ്മാനിച്ചു പോയ അതേ ആവേശത്തോടെ അയാൾ അവളുടെ അധരങ്ങളെ വായിക്കുള്ളിൽ ആക്കി ചപ്പി കുടിച്ചു. അനസൂയയുടെ ചുണ്ടുകൾ അകന്നു പോയി. ഫാരിസിന്റെ നാവ് അവളുടെ വായിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കയറി. അയാളുടെ കൈകൾ അവളുടെ ചുമലിൽ തഴുകി ഒരു കൈ താഴേക്ക് നീങ്ങിയിറങ്ങി നേരെ അവളുടെ നിതംബത്തെ പിടിച്ചമർത്തി.
"ഇന്നലെ ഞാൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല മോളെ...!"
ആദ്യ ചുംബനം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ അറിയിച്ചു.
"അതെന്തേ?"
ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ അനസൂയ ചോദിച്ചു.
"നിന്നെയോർത്ത് ... നിൻറെ ഈ ചുണ്ടുകളെയും കണ്ണുകളെയും ഓർത്ത് ... ഞാൻ ഉറങ്ങിയതേയില്ല."
"ഞാൻ പക്ഷേ ശരിക്ക് ഉറങ്ങി."
അനസൂയ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"താൻ ഉറങ്ങും. അതിൻറെ കാരണം ഞാനല്ലേ?"
"അതെങ്ങനെ?"
"ഞാൻ കാരണമല്ലേ ഹൈദരാലി തന്നെ വിട്ടു പോയത്?"
"അത് ശരിയാ."
അനസൂയ തല കുലുക്കി.