Chapter Title : അനസൂയ [Krish]

ഞാൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല എന്ന്. അപ്പോൾ അയാൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആരോടും പറയില്ല എന്നതിന് ഒരു ഉറപ്പു വേണ്ടേ. അതുകൊണ്ട് അനിത ഇങ്ങോട്ട് താഴോട്ട് ഇരിക്ക്. എന്നോട് താഴെ നിലത്ത് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ആദ്യം എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ താഴെ ഇരുന്നതും അയാൾ അയാളുടെ ഷർട്ട് പൊക്കി പാന്റിന്റെ സിബ്ബ് അഴിച്ചു. എന്റെ തൊണ്ടയിലെ വെള്ളം വറ്റിപ്പോയി. തല ഉയർത്തി അയാളെ നോക്കാൻ പോലും പറ്റിയില്ല. കണ്ണൊക്കെ ചിമ്മി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. പ്ലീസ് എന്ന് പറഞ്ഞത് എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും അയാളുടെ സാധനം എൻറെ വായിലേക്കങ്ങ് കയറ്റി. ചെറ്റ! ആകപ്പാടെ ഒരു മണമായിരുന്നു. മൂത്രമൊഴിച്ചിട്ട് കഴുകാത്തതിന്റെ മണം."

അനസൂയ ഞെട്ടിപ്പോയി.
"എന്നിട്ട്?"
"എന്നിട്ടെന്താ. എന്റെ വായും ചുണ്ടും വേദനിക്കുന്നത് വരെ അയാളെ ഞാൻ ഊമ്പിക്കൊടുത്തു. വരുന്നത് വരട്ടെ എന്ന് കരുതി. എങ്ങനേലും ഒഴിഞ്ഞു പോകണ്ടേ ഈ മാരണം."
അനസൂയയുടെ നോട്ടം അറിയാതെ തന്നെ അനിതയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പതിഞ്ഞു. വിളറി വെളുത്തു പോയി അവൾ.
"എന്റെ ദൈവമേ. അങ്ങനെയാണ് ഒരു ലക്ഷം കുറഞ്ഞത് ല്ലെ. ഇനി രണ്ടു വട്ടം കൂടി അയാൾ കാണേണ്ടി വരുമല്ലോ."
"അല്ലാതെ നിവൃർത്തിയില്ല. അതുകഴിഞ്ഞ് എല്ലാം തീരുമല്ലോ എന്നേ ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നുള്ളൂ. നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഒന്ന് കരുതിയിരിക്കാനാണ്. ഞാൻ കാരണമാണല്ലോ നീ ഇതിൽപ്പെട്ടത്."
അനിതയുടെ വാക്കുകളിൽ കുറ്റബോധം പ്രകടമായിരുന്നു.
"പൈസ കൊണ്ടുപോയ ആ പരമനാറി രോഹിത്തിനെ എൻറെ കയ്യിൽ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അയാളെ മണ്ണെണ്ണ ഒഴിച്ച് കത്തിച്ചേനെ."
അനസൂയ ഈർഷ്യയോടെ പറഞ്ഞു.
"എന്തായാലും നീ ഒന്നു കരുതിയിരിക്കണം അനൂ."
അനിത ഉപദേശിച്ചു.
"ഞാൻ കരുതിയിരുന്നിട്ട് എന്ത് ചെയ്യാനാ? ഇക്കാര്യം ഭരതേട്ടനോട് പറയാൻ തന്നെ പേടിയാണ്."
"രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ ഹൈദർ അലി നിൻറെ അടുത്തും വരും. അയാളുടെ ഒലക്കേടെ കണക്ക് പുസ്തകവും കൊണ്ട്. നീ ശരിക്കും കരുതിയിരിക്കണം അനൂ."

അന്ന് രാത്രി കിടന്നപ്പോൾ അനസൂയക്ക് ഉറക്കമേ വന്നില്ല. സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഹൈദരലിയെയും അയാളുടെ സാധനം വായിലിട്ട് സുഖിപ്പിക്കുന്ന അനിതയെയും അവൾ മനസ്സിൽ കണ്ടു.
"രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ ഹൈദർ അലി നിൻറെ അടുത്തും