Chapter Title : അനസൂയ [Krish]

"എനിക്കത് കേട്ടാ മതി. എന്നാപ്പിന്നെ നമുക്ക് അല്പം ഇരിക്കാം അല്ലേ?"
സണ്ണി കിച്ചണിലേക്ക് പോയി രണ്ടുമൂന്നു കുപ്പികളും ആയി വന്നു.
സ്കോച്ച്, സോഡ, തണുത്ത വെള്ളം. എല്ലാമുണ്ട്.
"സണ്ണി എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പോടും കൂടിയാണല്ലോ."
"തനിക്കുവേണ്ടിയാടോ."
"ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഇത്തരം കമ്പനി കൂടുന്ന ആളൊന്നുമല്ല കേട്ടോ."
"അതെനിക്കറിയാം. അത് നമ്മുടെ സന്തോഷം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയേ ഉള്ളൂ."

സാധനങ്ങൾ സെന്റർ ടേബിളിൽ വച്ച് അയാൾ പിന്നെയും കിച്ചണിലേക്ക് പോയി. ഇത്തവണ രണ്ട് ഗ്ലാസുകളും ഒരു കാസറോളും കൊണ്ടാണ് മടങ്ങിവന്നത്.
"ഞാൻ കുറച്ചേ കഴിക്കൂട്ടോ. സണ്ണിയുടെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം."
അനസൂയ പറഞ്ഞു.
"താൻ നന്നായി കഴിക്കുന്ന ആളാണെന്ന് ഭരത് എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്."

"അതൊക്കെ കുറെ പണ്ടാണ്. ഞങ്ങളുടെ ഹണിമൂൺ സമയത്ത്. ഇപ്പോ അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല."
"എന്നാലും ഒരെണ്ണം ആവാം എൻറെ കൂടെ."
"അതും ഈ പട്ടാപകൽ..."
അനസൂയ മടിച്ചു.
"അടുത്ത തവണ നമുക്ക് രാത്രി അടിക്കാം."
"അയ്യടാ." അവൾ ചിരിച്ചു. "ചെക്കന്റെ പൂതി കണ്ടോ!"
"അനസൂയ എങ്ങനെ ചിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എന്തു ഭംഗിയെന്നറിയോ?"
"ഭാര്യയോടും ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കാറുണ്ടോ?"
"സത്യമായിട്ടും. നമ്മൾ എന്നും കാണുന്നതലല്ലല്ലോ നമ്മൾക്ക് പുതുമ തോന്നുക."
അതും പറഞ്ഞ് അയാൾ സ്കോച്ച് ബോട്ടിൽ തുറന്ന് ഗ്ലാസ്സുകളിൽ ഒഴിച്ചു. പിന്നെ സോഡയും വെള്ളവും ആനുപാതികം ചേർത്തു.
ഒരു ഗ്ലാസ് അനസൂയക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവൾ അതു വാങ്ങി. പിന്നെ അയാൾ അയാളുടെ ഗ്ലാസും അവൾക്ക് നേരെ ഉയർത്തി.
"നമ്മുടെ ഈ സൗഹൃദം ഒരു രഹസ്യമായി എന്നും തുടരട്ടെ."
അനസൂയ ചിരിച്ചു.
"രഹസ്യമാക്കാൻ ഏറ്റവും താൽപര്യം സണ്ണിക്ക് ആണല്ലോ."
"ഗ്ലാസ് മുട്ടിക്ക് എന്റെ അനുക്കുട്ടീ."
സണ്ണി അക്ഷമനായി.
"ശരി. നമ്മുടെ ഈ രഹസ്യബന്ധം എന്നും നിലനിൽക്കട്ടെ. ചിയേഴ്സ്!"
അവൾ തൻറെ ഗ്ലാസ് അയാൾക്ക്റെ ക്ലാസിൽ മുട്ടിച്ചു.
ആദ്യ സിപ്പ് എടുക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ഏതോ കാന്തശക്തി പോലെ അവൾ തിരിച്ച് അയാളെയും അങ്ങനെ തന്നെ നോക്കി. നോക്കി നോക്കി ആദ്യത്തെ ഡ്രിങ്ക് ഒറ്റ വലിക്കു തന്നെ പകുതിയായി.
അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു.
"ഇരിക്കൂ അനസൂയ."
അയാൾ സോഫയിലേക്ക് ചൂണ്ടി.

സണ്ണിക്ക് തന്നിൽ