Chapter Title : അനസൂയ [Krish]

തന്നെ എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാടോ. അതല്ലേ ഇത്രേം വല്യ ക്രൈം ചെയ്തിട്ടും തന്നെ ഞാൻ അറസ്റ്റു ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത്?"
"ക്രൈമോ?"
അനസൂയ സംശയിച്ചു.
ഫാരിസ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അയാളുടെ ശ്വാസം അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടി.
"തമാശയാണ്. ഒന്ന് ചിരിച്ചൂടെ ഇയാൾക്ക്?"
അനസൂയ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"ഫാരിസേ നിനക്ക് പേടിയൊന്നുമില്ലേ? ഇങ്ങനെ ഇരുട്ടത്ത് നടക്കുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും കണ്ടാലോ? തെരുവ് നായ്കൾ കടിക്കാൻ വന്നാലോ?"
ഫാരിസ് ചിരിക്കുന്നത് അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലും അവൾ കണ്ടു.
"ഞാൻ ഒരു പോലീസുകാരനാണ്. എനിക്കേത് രാത്രിയിലും എവിടെ വേണമെങ്കിലും വരാം. ആരും ചോദിക്കില്ല; തെരുവു നായ്ക്കൾ അടക്കം."
"അപ്പോൾ ഇതൊന്നും ആദ്യമായിട്ടല്ല അല്ലേ. വേറെയും ഒരുപാടുണ്ടോ എന്നെപ്പോലെ ഇരകൾ?"
"താനെന്താടോ ഈ പറയുന്നത്. താനല്ല ഞാനാണ് ഇര. തൻറെ ചൂണ്ടയിൽ കൊളുത്തിയ ഇര. രണ്ടുദിവസം കൊണ്ട് കേസും തെളിയിച്ച് എൻറെ സുഹൃത്തിൻറെയും ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെയും കൈയ്യടി മേടിച്ച് എൻറെ പാട്ടിനു പോകണ്ട ഞാനാ ഇവിടെ കിടന്നു ഇരുട്ടും തപ്പി..."
"എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഇരുട്ടും തപ്പി വരുന്നത്?"
"തന്നെ കാണാനാണ്.തന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം."
"അതിനുപകല് വന്നാൽ പോരേ. എന്തിനാ ഇരുട്ടത്ത് വരുന്നത്?"
"ഇരുട്ടത്ത് വന്നാലല്ലേടി നിന്നെ ഇങ്ങനെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ പറ്റൂ!"
അതു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഫാരിസ് തന്റെ കൈകൾ വീണ്ടും അവൾക്ക് ചുറ്റും മുറുക്കി .
അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവളെ തേടി വന്നപ്പോൾ അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
പക്ഷേ അയാൾ അവളുടെ മുഖം പിടിച്ചുവെച്ച് ചുണ്ടിൽ ചുംബിച്ചു.
പിന്നെ മെല്ലെ ആ ചുണ്ടുകളെ ചപ്പിക്കുടിച്ചു.
തൻറെ കീഴിലുണ്ട് അയാളുടെ വായിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത് അനസൂയ അറിഞ്ഞു. അവൾ പിടഞ്ഞു. അയാളുടെ കൈകൾ അവളുടെ പുറത്തുനിന്നും താഴേക്ക് ഊർന്നു. മെല്ലെ അവളുടെ നിതംബത്തെ തഴുകി.
"ഫാരിസേ വിട്... പ്ലീസ്..."
അനസൂയ തല പിന്നോട്ട് വലിച്ച് കേണു.
"എന്നെ ഇഷ്ടമല്ലേ?"
ഫാരിസ് ചോദിച്ചു.
"ഫാരിസേ നീ കളിക്കല്ലേ."
താക്കീതുപോലെ അനസൂയ പറഞ്ഞു.
അയാളുടെ കൈകളിൽ നിന്നും തന്നെ മുക്തയാക്കാൻ അവൾ പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു വിധം അവൾ അവനെ തള്ളി മാറ്റി. ആ പരിശ്രമത്തിൽ അല്പം വിജയിച്ച അവൾ ഉടനെ പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞു നിന്നു .