Chapter Title : അനസൂയ [Krish]

കണ്ണുകൾ ഏറെക്കുറെ ഇരുട്ടിനെ അതിജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വർക്കേരിയയുടെ ഗ്രിൽ അവൾ കണ്ടു. അതിൽ പിടിച്ച് അവൾ അയാൾക്ക് പുറംതിരിഞ്ഞ് നിന്നു.
"എന്നെ നോക്കടോ."
ഫാരിസ് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
"ഇല്ല."
അനസൂയ പറഞ്ഞു.
"എന്നാ ശരി അങ്ങനെ ആവട്ടെ."
ഫാരിസ് മുന്നോട്ടു നീങ്ങി അവളെ പിന്നിൽ നിന്നും ആലിംഗനം ചെയ്തു.
അനസൂയ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി ഗ്രില്ലിൽ ചേർന്നുനിന്ന് അയാളുടെ കൈകൾ അതിലേക്ക് അമർത്തി ഞെരിച്ച് വേദനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അയാളുടെ കൈകൾ കരുത്തുറ്റതായിരുന്നു.
അയാളുടെ ശരീരവും കരുത്തുറ്റതായിരുന്നു.
തന്റെ നിതംബത്തിന് പിന്നിലായി അയാളുടെ അരക്കെട്ട് അമരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. പിന്നെ അവളുടെ വയറിൽ ചുറ്റിയ അയാളുടെ കൈകൾ മെല്ലെ മെല്ലെ മേലേക്ക് നീങ്ങി.
അനസൂയക്ക് തടയാൻ കഴിയുന്നതിനുമുമ്പ് അയാളുടെ കൈകൾ അവളുടെ സ്തനങ്ങളെ തഴുകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
"ഫാരിസേ വേണ്ടാട്ടോ..."
പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ അനസൂയ പറഞ്ഞു.
"താൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?" ഫാരിസ് ചോദിച്ചു. "താൻ പേടിക്കുന്ന പോലെ ഞാനൊന്നും ചെയ്യില്ല ടോ."
"പിന്നെ ഇതൊക്കെ എന്താ?"
"ഇതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ? എൻറെ ചെറിയ മോഹങ്ങൾ."
"ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ നീയും ഹൈദരാലിയും തമ്മിൽ എന്താ വ്യത്യാസം?"
അവളുടെ ചോദ്യം ഫാരിസിനെ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനാക്കി.
"ഞാനും ഹൈദരാലിയും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ലേ?" ഫാരിസ് ചോദിച്ചു. "എന്നാൽ പിന്നെ എന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നെ? ഞാൻ പോയേക്കാം."
"അതല്ല ഫാരിസ്..."
"താൻ നോക്കിക്കോ ഹൈദരാലി വരും. താനിങ്ങനെ ഇറങ്ങി വരും. പിന്നെ എന്താ ഉണ്ടാവുക എന്ന് ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ തനിക്കിയാം. തന്റെ ഈ വീതികൂടിയ അരക്കെട്ട് അയാൾ അടിച്ചു പൊളിക്കും."
അനസൂയയുടെ അരക്കെട്ടിൽ അമർത്തി ക്കൊണ്ട് ഫാരിസ് തുടർന്നു.
"എന്നെപ്പോലെ ഇങ്ങനെ ഇരുട്ടിൽ തപ്പാൻ ഒന്നും അയാൾ നിൽക്കില്ല."
അനസൂയ വല്ലാതായി.
"പക്ഷേ നിന്റെയും ആഗ്രഹം അതു തന്നെയല്ലേ?"
അവൾ ചോദിച്ചു.
"ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തോ?"
"ഇല്ല പക്ഷേ..."
"താനിങ്ങനെ പേടിച്ചാലോ."
"എനിക്ക് പേടിയാണ് ഫാരിസ്."
"എന്നെയാണോ പേടി? അതോ ഹൈദരാലിയേയോ?"
"ഹൈ... ഹൈദരാലിയെയാണ് കൂടുതൽ പേടി."
"എന്നെ പേടിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഞാൻ സ്നേഹം കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്."
അതു പറയുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖം അവളുടെ