Chapter Title : അണിമംഗലത്തെ ചുടലക്കാവ് 6 [ Achu Raj ]

മുഴുമിക്കും മുന്നേ വിനുവിന്‍റെ വാ കൈകള്‍ കൊണ്ട് അവള്‍ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു...അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ അതിലെ ചെറു ഗോളങ്ങള്‍ അവനെ സങ്കടത്തോടെ നോക്കി....അതില്‍ നിന്നും കണ്ണ് നീര്‍ വീണുവോ.... “അങ്ങ് രചിച്ചു തീരാതെ പോയ ആ കവിതയാണ് ഞാന്‍....അങ്ങ് വരക്കാന്‍ ബാക്കി വച്ചുപ്പോയ ആ ചായചിത്രമാണ് ഞാന്‍...അങ്ങയുടെ വിരല്‍ തുമ്പിനാല്‍ ജീവനേകാന്‍ കൊതിച്ച ആ വര്‍ണങ്ങള്‍ അതെല്ലാം ഞാന്‍ തന്നെ” പകുതിയും മനസിലകാന്‍ വിനുവിന് കഴിഞ്ഞില്ല....അവന്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു തന്നെ നോക്കി...അവനെ വിട്ടകന്നു അവള്‍ ആ കിളി വാതില്ക്കിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നപ്പോള്‍ വിനു അവിടെ തന്നെ നില്‍ക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.. “നീ എന്നാ ബാധുഷയുടെ ഹൂറിയകാന്‍ കൊതിച്ചത് ഞാന്‍ ആയിരുന്നു....അങ്ങേന്ന രാജാവിന്‍റെ വലം തുടയില്‍ ഇരിക്കാന്‍ കൊതിച്ചവള്‍...പക്ഷെ അങ്ങ് തന്നെ പാതി രചിച്ചും രമിച്ചും എന്നെ ആ പാതിയില്‍ തന്നെ വിട്ടു പോയി..” വീണ്ടും മൌനം അവരുടെ ഇടയില്‍ തളം കെട്ടി...പൂര്‍ണ ചന്ദ്രന്‍ പോലും ഒരു നിമഷം സങ്കടത്തില്‍ കൂപ്പുക്കുതിയപ്പോലെ....പ്രണയത്തിന്റെ മലരംബുകള്‍ വിനുവിന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ തറഞ്ഞു കയറിയ വേദന അവനു അനുഭവപ്പെട്ടു....ആയിഷയെ അവന്‍ പൂര്‍ണമായി മറന്നു കഴിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങള്‍,,,അവന്‍റെ കൂട്ടുക്കാരെയും മറ്റെന്തിനെയും അവന്‍ വിസ്മരിചിരിക്കുന്നു... ആ നിമിഷം അവന്‍റെ മനസിലെ ഒരേ ഒരു ചോദ്യം താന്‍ രചിക്കാന്‍ മറന്നുപ്പോയ ആ മനോഹര ശില്‍പ്പത്തെ കുറിച്ച് മാത്രമായിരുന്നു...അവന്‍ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു...അവളുടെ ചുമലില്‍ കൈ വച്ചു..അവള്‍ അവനു നേരെ തിരിഞ്ഞു .... “അങ്ങ് ചോദിക്കുന്നു ഞാന്‍ അങ്ങയുടെ ആരാണെന്ന്....എന്താണെന്ന്....എന്‍റെ ഈ വികൃത രൂപം എന്താണ് ഇങ്ങനെ എന്ന്...” അവള്‍ ഒരു നിമിഷം മൌനം പൂണ്ടു അവന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് ആ കണ്ണുകള്‍ ഈറനണിഞ്ഞു ക്കൊണ്ട് നോക്കി...ഒരു നൂറു ജന്മത്തിന്റെ അനുരാഗം അവനിലേക്ക്‌ അബെയ്ത പോലെ ആ കണ്ണുകള്‍ ഒരു നിമിഷം ആ മൌന മേഘങ്ങളേ സാക്ഷിയാക്കി അവനെ പ്രണയിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു .... മനസില്‍ എന്തോക്കൊയോ അവ്യക്തങ്ങാളായി ഓടി മറയുന്നു...പക്ഷെ അതത്രയും വായിച്ചെടുക്കാന്‍ വിനുവിന് കഴിയാതെ പോയത് അവനു സങ്കടം മാത്രം ബാക്കി ആക്കി അവള്‍ക്കു മുന്നില്‍ നിന്നു... “എന്നെ അപൂര്‍ണമായി രചിച്ച അങ്ങേക്ക് തന്നെ അതിനുത്തരം ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇന്നും അപൂര്‍ണതയില്‍ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്ന എനിക്ക് അതിനുത്തരം എങ്ങനെ നല്‍കാന്‍ കഴിയും” “പക്ഷെ...പക്ഷെ എനിക്കൊന്നും ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍...ഒന്ന് മാത്രം അറിയാം...എന്തെന്നില്ലാത്ത പ്രണയം ഉണ്ട് ഈ കണ്ണുകളോട് ..നിന്‍റെ ശബ്ധതത്തിനോട്...ആദ്യം ഭയമായിരുന്നു എങ്കില്‍ പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ വറ്റാത്ത സാഗരം പോലെ നിന്‍റെ കണ്ണില്‍ ഞാന്‍ കാണുന്ന ഈ പ്രണയം അത് എന്നോട് എന്തൊക്കെയോ