Chapter Title : അനിത മിസ്സും അമലും 2 [അർജുൻ]

എന്ന്‌ നോക്കിയപ്പോൾ "ഗുഡ് മോർണിംഗ്.. അമ്മ മാറി മിസ്സ്‌ ആയോ " മെസ്സേജ് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ തല ചൊറിഞ്ഞു...എന്നിട്ട് തൊഴുന്ന ഒരു സ്മൈലി അയച്ചു.. "അതെ മിസ്സ്‌.. എനിക്ക് മിസ്സ്‌ എന്ന്‌ വിളിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ കംഫർട് ആയി ഫീൽ ചെയ്യുന്നു " അനിത മിസ്സ്‌ :മ്മ് ഞാനും അല്ലെങ്കിലും നിന്നെ തിരുത്തണം എന്ന്‌ കരുതിയിരുന്നതാ.. ഇന്നലെ നീ വളരെ ഇമോഷണൽ ആയോണ്ടാണ് ഞാൻ അതിന് ഓക്കേ മൂളിയത്.. ചിലപ്പോൾ മോനായി കണ്ടാൽ ഞാൻ നിന്നെ വെറുക്കും.. അത് കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.. അനിത മിസ്സ്‌ :"കാരണം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്റെ മോനിൽ നിന്ന് ഞാൻ നല്ലതല്ല അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.. നീ എന്റെ ഫേവറൈറ് അമലാണ്.. എന്റെ വിദ്യാർത്ഥി.. എന്റെ ചിന്ന കൂട്ടുകാരൻ.. പോരെ..പിന്നെ ഈ മിസ്സ്‌ വിളി വേണ്ട.. ചേച്ചി എന്നു വിളിച്ചാൽ മതി..ബാക്കി എല്ലാവരും മിസ്സ്‌ എന്ന്‌ വിളിക്കുമ്പോൾ എന്റെ സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റുഡന്റ് സംതിങ് സ്പെഷ്യൽ വിളിക്കണമല്ലോ. പിന്നെ ഇനിമുതൽ സ്വന്തം ചേച്ചി ആയി തന്നെ എന്നെ കാണാം " മിസ്സിന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ ദുരന്തങ്ങൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന്‌ എനിക്ക് പണ്ടും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.. ഒരുപക്ഷെ ആ വേദനകൾ മറക്കാനാകും ഈ പരുക്കൻ സ്വഭാവമൊക്കെ.. എന്തായാലും എനിക്ക് മകന്റെ വിഷയമോ ഫാമിലിയുടെ വിഷയമോ അങ്ങോട്ട് ചോദിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.. മിസ്സിന് എന്നെ വിശ്വാസം വരുന്ന നാൾ അവർ പറയുമായിരിക്കും എന്ന്‌ ഞാൻ ചിന്തിച്ചു.. ഞാൻ :യെസ് ചേച്ചി.അത് മതി..താങ്ക്യൂ " അവൻ ചിരിച്ചു അനിത : Nomore താങ്ക്സ്.. ചേച്ചി ചിരിക്കുന്ന സ്മൈലിയും ചേർത്തു ഞാൻ : ചേച്ചി എഴുന്നേറ്റോ?? അനിത : എഴുന്നേറ്റെ ഉള്ളട.. അടുക്കളയിൽ കുറച്ച് പണി ഉണ്ട്.. ശെരി ബൈ.. നാളെ കോളേജിൽ വരണേ.. ഞാൻ : ഇനി പഴയ അമലായി കോളേജിൽ ഉണ്ടാവും ചേച്ചി. പരസ്പരം ചിരികൾ പൊഴിച്ച് ആ ചാറ്റ് അവസാനിച്ചു..

എന്തോ ചേച്ചിയോട് പ്രണയത്തിന്റെ വിഷയം ഒന്നും പറയാൻ തോന്നിയില്ല.. ആ പാവം എന്നോട് കാണിക്കുന്ന ഈ കരുതലിന് ഉടനെ ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞാൽ ആ സ്നേഹവും കരുതലുമാകും നഷ്ടപ്പെടുക എന്ന്‌ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.. മനസ്സിൽ പ്രണയിക്കാൻ ആരുടേയും അവകാശം വേണ്ടല്ലോ..നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ സങ്കടവും വേണ്ട... ഞാൻ മനസിൽ ചിന്തിച്ചു.. അടുത്ത ദിവസം ഞാൻ കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ എല്ലാവരും എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ തിരോധാനം ആകും കാരണം എന്ന്‌ ഞാൻ കരുതി... പക്ഷെ എന്റെ