Chapter Title : അനിത മിസ്സും അമലും1 [അർജുൻ]

ആയി കുറച്ച് ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോൾ ചോതിച്ചതാണ്.. നീ ചൂടാകാതെ " "Oh.this is bull shit amal..i cant continue like this, ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയണം എന്നു വിചാരിച്ചിരിക്കുവായിരുന്നു " "മ്മ്" ഞാൻ ഒന്ന് മൂളിയതെ ഉള്ളു.. "Actually we were in a good relation..but നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരുപാട് ഡിഫറെൻസ് ഉണ്ടടാ..പണത്തിനായാലും കുടുംബത്തിനായാലും പിന്നെ മറ്റു പല സ്വഭാവത്തിലായാലും.. എനിക്ക് ഇത്‌ തുടരുന്നതിൽ ശെരിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്.. Dont feel bad Ammu..I hope u understand" "ഇതൊക്കെ ഞാൻ തുടക്കത്തിൽ പറഞ്ഞിരുന്നതല്ലേ ടീന.. എന്നിട്ടും നീ അല്ലെ ഇതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല എന്ന്‌ പറഞ്ഞത്.. ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ.. എനിക്ക് നീ ഇല്ലാതെ പറ്റില്ല ടീന.. ഞാൻ നീ പറയുന്ന എന്തും അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തോളാം.." ഇതായിരുന്നു എന്റെ മറുപടി "എന്റെ തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത പ്രായത്തിൽ തോന്നിയ ഒരു ക്രഷ് മാത്രമാണ് നീ.. ഞാൻ അതിൽ അല്ലേലും സീരിയസ് അല്ലായിരുന്നു.. പിന്നെ ഞാൻ ഇന്നലെ ഇട്ട ഫോട്ടോയിലുള്ളത് എന്റെ കാമുകൻ തന്നെയാണ്.. pls ഇനി നമ്മൾ വിളിക്കണ്ട " പെട്ടെന്ന് എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി "ടീന പ്ലീസ്.. ഞാൻ.. " "അമൽ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ മനസിലാക്കൂ.. എനിക്കിനി നിന്നെ ബോധിപ്പിക്കാൻ ഒന്നും വയ്യ.. സത്യത്തിൽ നീ ആണാണോ എന്ന്‌ കൂടി എനിക്ക് സംശയം ഉണ്ട്..ഞാൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരികളോട് നമ്മുടെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോ അവർ അയ്യേ എന്ന്‌ ആണ് പറഞ്ഞത്.. സമൂഹം അയ്യേ എന്ന്‌ കരുതുന്ന ഒരാളുമായി ഞാൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കാനാണ്.. പിന്നെ എന്നെ ശാരീരികമായി പോലും സംതൃപ്തിപെടുത്താൻ നിനക്കാവില്ല എന്നെനിക്കുറപ്പാണ്... എനിക്ക് ഈ ഒരു ജീവിതമേ ഉള്ളു അമൽ.. i dont want to spoil that with you..pls grow up"

ഈ വാക്കുകളിൽ കൂടുതൽ അപഹാസ്യം ആരും നേരിടാനില്ല..എന്നിൽ ഞാൻ തന്നെ ഹൈഡ് ചെയ്ത് വെച്ച എല്ലാ വിധ കോമ്പ്ളക്സ്കളെയും ഒരുമിച്ച് എന്നിലേക്ക് തിരിച്ചു വരാൻ കരണമാക്കിയ വാക്കുകൾ.. എന്റെ പുരുഷത്വം കൂടി ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ എനിക്ക് പിന്നെ ഒന്നും പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ ഫോൺ വെച്ച്.. അത് സ്വിച് ഓഫും ചെയ്തു... എന്നെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു രാത്രിയല്ല വേട്ടയാടിയത്...അനേകം രാത്രികളിൽ അതെന്റെ ഉറക്കം നശിപ്പിച്ചു.. കോളേജ് തുറന്നിട്ട്‌ ഇന്ന് 4ആമത്തെ ദിവസമാണ്.. ഞാൻ ഈ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങീട്ടും ഇത്രയും ദിവസമായി.. ആന്റപ്പേട്ടനും