Chapter Title : അഞ്ജുവും കാർത്തികയും എന്റെ പെങ്ങളും 10 [രാജർഷി]

മനസ്സിലായി...ഞാൻ വഴക്ക് പറഞ്ഞതിനല്ലാതെ വേറെന്തോ കാര്യമായ പ്രശ്നം അവൾക്കുണ്ടെന്നെനിയ്ക്ക് തോന്നി... കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാനായി എണീറ്റ്‌ റൂമിലേയ്ക്ക് നടന്നെങ്കിലും വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും എന്റെ തീരുമാനം മാറിയിരുന്നു... ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്‌ഥയിൽ ചെന്നാൽ അവളുടെ വാശി കൂടുകയെ ചെയ്യുള്ളുവെന്നെനിയ്ക്ക് തോന്നി .മനസ്സ് തുറക്കാൻ തയ്യാറായെന്നും വരില്ല...എന്തായാലും കുറച്ചു സമയം അവളെ തനിച്ച് വിടാൻ തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ തീരുമാനം...ഞാൻ വീണ്ടും സെറ്റിയിൽ വന്നിരുന്ന് tv കണ്ടിരുന്നു... ഫോണിൽ തുടർച്ചയായുള്ള മെസ്സേജ് ടോണ് കേട്ടെടുത്ത് നോക്കി...അടിപൊളി...ഒരു മിനിറ്റ് വെറുതേയിരിക്കാൻ വിടരുത്....കാർത്തുവിന്റെ മെസ്സേജ് ആയിരുന്നു എല്ലാം...എട്ടോളം മെസേജ് ഉണ്ടായിരുന്നു എല്ലാത്തിലും ദേഷ്യത്തിലുള്ള സ്‌മൈലി മാത്രം... അല്ല എന്നെത്തന്നെ പറഞ്ഞാൽ മതി ഞാനായിട്ട് തലയിലേറ്റിയതാണല്ലോ എല്ലാം...അനുഭവിക്കുക തന്നെ...ആ സമയത്തു പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കവികളുടെ കവിതകൾ ആണ് എനിക്കോർമയിൽ തെളിഞ്ഞത്...ആഹ...എന്താ...വർണ്ണന.

ആനയാണ്... ചേനയാണ്..മണ്ണക്കട്ടയാണ്.. അനുഭവിക്കുന്നവർക്കല്ലേ..അറിയുള്ളൂ..യഥാർത്ഥ സുഖം എന്താണെന്ന്...ഇപ്പോഴാ കവികളിൽ ഒരുത്തനെ കയ്യിൽ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ.... അല്ല... അറിയാൻ മേലഞ്ഞിട്ട് ചോദിക്ക...ഇപ്പോൾ കവികൾ ആണോ ഇവിടത്തെ പ്രശ്നം...നിലവിൽ ഉള്ള പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കണ്ട് തലയൂരാൻ നോക്ക് മോനെ...മനസ്സെന്നോട് മന്ത്രിക്കുന്നതയെനിക്ക് തോന്നി...ഞാൻ ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി... നിനക്കിത് വരെ എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം മാറിയില്ലെടി പെണ്ണേ... കാർത്തു:-അച്ചോടാ...എന്തൊരു മര്യാദക്കാരൻ..ദേഷ്യം വരാതിരിക്കാനുള്ള പണികൾ ആണല്ലോ ഇന്നലെ മുതൽ ചെയ്ത് കൂട്ടുന്നത്... ഞാൻ:-ഇന്നലെ അങ്ങനെയൊക്കെ പറ്റിപ്പോയതാണ്... ഈയൊരു തവണത്തേയ്ക്ക് എന്റെ പെണ്ണെന്നോട് ക്ഷമിക്..ഇനിയെന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് അങ്ങനൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല..നമ്മളൊക്കെ മനുഷ്യരല്ലേ...ഒരു തെറ്റൊക്കെ ആർക്കും വരവുന്നതല്ലേയുള്ളൂ എന്റെ പൊന്നിന് വിഷമം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു കാര്യവും ഇനിയെന്റെ മനസ്സിൽ പോലും തോന്നില്ല... പോരെ... കാർത്തു:-ഇന്നലെ ചെയ്തതവിടെ നിൽക്കട്ടെ അതിനുള്ള സമ്മാനം ഞാനിവിടെ പൊതിഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട്...സമയവും സന്ദർഭവും ഒത്ത് കിട്ടേണ്ട