Chapter Title : അഞ്ജുവും കാർത്തികയും എന്റെ പെങ്ങളും 12 [രാജർഷി]

എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നെന്റെ കൈകൾ അവളുടെ കൈകളിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടെന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിന്നു...അവൾ ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ തന്നെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്നോട് പലതും പറയുന്നുണ്ടെന്നെനിയ്ക്ക് തോന്നി..അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ അവളെന്റെ കൈകളെ സ്വതന്ത്രമാക്കി ദിയയുടെ കൈയും പിടിച്ച് വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്നു... ഞാനും കലങ്ങിയ മനസ്സുമായി വീട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു... കാർത്തുവും ദിയയും എവിടാ മോനെ..വീട്ടിലേയ്ക്ക് കയറിയപ്പോൾ അമ്മ എന്നോട് ചോദിച്ചു.. കാർത്തുവിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയമ്മേ..

'അമ്മ:-നി ദിയയെ വിളിച്ചിട്ട് വേഗം വരാൻ പറയു..കാർത്തുവിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും 10 മണിയാകുമ്പോൾ വരുമെന്ന പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന..അവർ വരുമ്പോളെയ്ക്കും ഭക്ഷണം റെഡിയാക്കണം പറഞ്ഞിട്ടാണ് അച്ഛൻ ഉറങ്ങാൻ പോയത്..അവർ കുറേക്കാലം കൂടി വരല്ലെ.. ഞാൻ നിങ്ങൾ വരുമ്പോൾ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി ദിയയെക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു കൊടുത്ത് ഉണ്ടാക്കിക്കാം വിചാരിച്ചിരിക്കരുന്നു..ഇപ്പോൾ തന്നെ 8 മണി കഴിഞ്ഞു... ഞാൻ:-അവൾ ഫോൺ എടുത്തിട്ടില്ലമ്മേ..കാർത്തുവിന്റെ ഫോണും ഇവിടെയാണ്...ഞാൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും എന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു.... ചേട്ടായി..ഞാനാ...കാർത്തുവിന്റെ അച്ഛന്റെ ഫോണിൽ നിന്നാ വിളിയ്ക്കുന്ന..അച്ഛനെ വിളിച്ചിട്ട് എടുക്കുന്നില്ല..അമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തെ..ലതികമ്മയ്ക്ക് സംസാരിക്കാനുണ്ടെന്നു...ഞാൻ അമ്മയ്ക്ക് ഫോണ് കൊടുത്ത് സെറ്റിയിൽ ഇരുന്നു...കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നെനിയ്ക്ക് ഫോണ് തന്നിട്ട് അടുത്തായിരുന്നു.. അമ്മ:-ഒരു കണക്കിന് നന്നായി... ഇനി അവൾ വന്നിട്ട് സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ വാങ്ങി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കി വരുമ്പോൾക്കും ഉച്ചയായേനെ..എനിയ്ക്ക് അമ്മ പറയുന്നതൊന്നും മനസിലായില്ല.. അച്ഛൻ എനീക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ മൂന്ന് പേരോടും കൂടെ കാർത്തുവിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് ചെല്ലാൻ പറയാൻ ആണ് ലതിക വിളിച്ചത്...മോനിനി ഡ്രസ് മാറാനൊന്നും നിൽക്കേണ്ട ഞാൻ അച്ഛനെ വിളിച്ചു കാര്യം പറയട്ടെ..വെയിൽ മൂക്കുന്നതിന് മുൻപ് പോകാൻ നോക്കാം.. കുറച്ചല്ലേയുള്ളൂ..ഇനി ഓട്ടോ വിളിക്കാനൊന്നും നിൽക്കേണ്ട... ഞാൻ:-അമ്മയ്ക്ക് വയ്യാത്ത അല്ലെ കുറച്ചേ ഉള്ളങ്കിലും പനിയും വച്ചോണ്ട് അത്രടം നടക്കാൻ പറ്റുമോ... അമ്മ:-അതൊന്നും സാരല്യടാ എന്റെ മോന്റെ കാര്യത്തിനല്ലേ...അതും പറഞ്ഞമ്മ അച്ഛനെ വിളിക്കാനായി പോയി... ഇതിപ്പോൾ എല്ലാം എതിരായിട്ടണല്ലോ നടക്കുന്ന...കാർത്തുവിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന കാര്യം ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിനൊരു തളർച്ച പോലെ തോന്നി...അല്ല ഞാനെന്തിന് പോകാൻ മടിയ്ക്കുന്ന... എന്തായാലും ഇന്നൊരു തീരുമാനം ഉണ്ടാകും അതിപ്പോൾ എവിടെ വച്ചയാലും തീരുമാനങ്ങൾക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ലല്ലോ...കുറേ നാളത്തേക്ക് സങ്കടം തോന്നിയേക്കാം നാളുകൾ