Chapter Title : അഞ്ജുവും കാർത്തികയും എന്റെ പെങ്ങളും 4 [രാജർഷി]

ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു വിളിച്ചിരുന്നു. നിന്നെ വിളിച്ചപ്പോൾ അഞ്ജുവാണ് ഫോണെടുത്ത അവൾ എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാണ്.നി തനിച്ചു പോകോടി.. അമ്മ:- ഈ രാത്രി അവളെ തനിയെ വിടേണ്ട ദിനു കൊണ്ടോയി ആക്കും ലച്ചു:-അവന് വയ്യാതിരിക്കല്ലേ അമ്മായി.. ഞാനും ദിയയും കൂടെ പോയിട്ട് വരാം.. ഞാൻ:- ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല ചേച്ചി കുറച്ചു ദൂരല്ലേയുള്ളൂ ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം .അല്ലേത്തന്നെ സന്ധ്യയായൽ കള്ള്കുടിയന്മാരെ തടഞ്ഞിട്ട് നടക്കാൻ വയ്യ അപ്പോൾ ആണ് നിങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങൾ തനിയെ പോകുന്ന. അമ്മ:-ശരിയ ലച്ചു അവൻ പോയിട്ട് വരട്ടെ .. ചേട്ടൻ കടയിൽ പോയിട്ട് വന്നിട്ടില്ല അല്ലേൽ ചേട്ടനെ വിടാമായിരുന്നു. ദിയ:-എന്നാൽ ഇനി സംസാരിച്ചു സമയം കളയേണ്ട വേഗം പോയിട്ട് വാ.. കുടയെടുത്തോ എപ്പോൾ മഴ വരുന്നേ അറിയില്ല.. കാർത്തു എണീറ്റ്‌ വെളിയിലേക്ക് നടന്നു ഞാൻ കുടയും ടോർച്ചുമെടുത്ത് പിറകെയും.5 മിനിറ്റ് നടക്കാനുള്ള ദൂരമുണ്ട് അവളുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പാടത്ത് കൂടെ പോയാൽ നേരായ വഴി പോയാൽ 15 മിനിട്ടെങ്കിലും ആകും.ഞങ്ങൾ പാടത്ത് കൂടെ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. കാർത്തു മുൻപിലും ഞാൻ പിറകിലുമായി പടവരമ്പത്ത് കൂടെ നടന്ന് തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ കൃഷിയിറക്കിയിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ചെളി നിറഞ്ഞ വരമ്പിൽ നല്ല വഴുക്കൽ ഉണ്ട് ശ്രദ്ധിച്ചു നടന്നില്ലെങ്കിൽ പാടത്ത് വീണു ചെളിയിൽ കുളിയ്ക്കുമെന്നുറപ്പാണ്.ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.പാടത്തിന്റെ പകുതിയെത്തി.

പാടം കഴിഞ്ഞാൽ ചെന്ന് കയറുന്നത് കർത്തുവിന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ് .പെട്ടെന്ന് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി ഞാൻ വേഗം കുട നിവർത്തി .നല്ല കാറ്റുള്ളതിനാൽ കുട നിവർത്തിപ്പിടിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി.വേഗം ഞാൻ അടുത്തുള്ള മോട്ടോർപുരയിലേയ്ക്ക് ഓടിക്കയറി കാർത്തുവും വന്ന് കയറി നിന്നു.നല്ല കാറ്റ് വീശുന്നതിനൊപ്പം മഴവെള്ളം വാതിൽക്കലോട്ട് വീശിയടിച്ചു ഞങ്ങൾ മോട്ടോർ പുരയോട് ചേർന്നുള്ള ഷെഡിലോട്ട് കയറി നിന്നു. പാടത്തെ കൃഷിയ്ക്കുള്ള പണിയയുധങ്ങളും വളവും വയ്ക്കാനുള്ളതായിരുന്നു ഷെഡ്ഡ് നാല് വശവും തകരപാട്ട വച്ച് മറച്ചിരുന്നു. ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ കയർ കെട്ടിയ ചെറിയൊരു കട്ടിൽ സൈഡിലായി ഇട്ടിരുന്നു.പണികൾക്കിടയിൽ വിശ്രമിക്കാൻ ഇട്ടതാകാം... കുടയും ടോർച്ചും താഴെ വച്ച് ഞാൻ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. കാർത്തു :-ഹൊ ഈ നശിച്ച മഴ വരാതിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ എത്തിയേനെ.. ഞാൻ:-അങ്ങനെ പറയല്ലേ പെണ്ണേ മഴ