Chapter Title : അനുരാഗലോലരാത്രി [മാക്രി ഗോപാലൻ]

അവൾ പതുക്കെ എന്നെ നോക്കി.
ആ കണ്ണുകളിൽ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ സങ്കടം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“നീ ഇങ്ങനെ നിന്നാൽ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടില്ല…”

ഞാൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

അവസാനം അവൾ പതുക്കെ വായ തുറന്നു.ഞാൻ അവൾക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുത്തു.അവൾ മെല്ലെ കഴിച്ചു.
ഓരോ തവണയും ഞാൻ “കുറച്ച് കൂടി…” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അനുസരിച്ച് അവൾ വീണ്ടും കഴിച്ചു.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വെള്ളം എടുത്ത് അവൾക്ക് നീട്ടി.

അവൾ അത് വാങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ കൈയിൽ വിരലുകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.

“ഞാൻ ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നുണ്ടല്ലേ…?”

അവൾ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

“ഭാര്യയാണല്ലോ… സഹിക്കേണ്ടി വരും.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ കരച്ചിലിനിടയിലും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു ചിരി വന്നു.

ആ ചിരി കണ്ട നിമിഷം…
അവളെ എന്നും ഇതുപോലെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കണം എന്ന് തോന്നി.

വീണ്ടും മൗനം അവളിൽ നിറഞ്ഞതും
അവളുടെ മുഖം വീണ്ടും മങ്ങി. അത് കണ്ട് എന്റെ ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞത് എനിക്ക് അവളോട് ചോദിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ ആയില്ല.

“എന്റെ ഒപ്പം ജീവിക്കാൻ എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ ശ്രീ…?”

ഞാൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.

അവൾ പതുക്കെ മുഖം ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി.

ആ കണ്ണുകളിൽ അതിശയവും ചെറിയൊരു വേദനയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താ അമീ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്…?”

ഞാൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
പിന്നെ മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന അവളുടെ കൈയിൽ വിരലുകൾ ചേർത്തു.

“വീട്ടിൽ വെച്ച് നീ ഇങ്ങനെ തകർന്നത് കണ്ടപ്പോൾ…എനിക്ക് തോന്നി…
ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ, നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ബലമായി പിടിച്ചുകൊണ്ടു പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന്…”

അത് കേട്ട നിമിഷം അവളുടെ മുഖം മാറി.

“അങ്ങനെയാണോ അമീ നീ വിചാരിച്ചത്…?”

അവളുടെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിങ്ങി.

ഞാൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“അല്ല… പക്ഷേ…
നീ കരയുന്നത് കാണുമ്പോൾ പേടിയാകുന്നു ശ്രീ.എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കിയത് നിനക്ക് വേദനയാകരുത്…”

അവൾ ഉടനെ എന്റെ കൈ ശക്തമായി പിടിച്ചു.

“വീട്ടിൽ വെച്ച് ഞാൻ അങ്ങനെ ആയത് കൊണ്ടാണോ…?”

ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ കസേരയിൽ നിന്ന് അല്പം എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.