Chapter Title : അപർണ എന്ന അപ്സരസ്സ് 4 [Kamadhevan]

കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഞാൻ കൊച്ചിയിൽ ഒരു ഇന്റേൺഷിപ് തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പകൽ മുഴുവൻ ഇന്റേൺഷിപ് -ന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും, മനസ്സിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ എപ്പോഴും അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മമ്മയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നുള്ള അവളുടെ ചെറിയ കുറുമ്പുകളും വിശേഷങ്ങളുമൊക്കെ എന്റെ ദിവസങ്ങളെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി.

അങ്ങനെ ഒരു ശനിയാഴ്ച.

ഇന്റേൺഷിപ് റിപ്പോർട്ട്‌ സബ്‌മിറ് ചെയ്യാൻ കോളേജ് -ലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു.

അന്നൊരു പ്രത്യേക ദിവസം കൂടിയായിരുന്നു.

ബാഹുബലി 2 റിലീസ് ചെയ്ത ദിവസം.

കുറേ നാളായി ഞാനും കൂട്ടുകാരും കാത്തിരുന്ന സിനിമ.

റിപ്പോർട്ട്‌ സബ്‌മിറ് ചെയ്യാനുള്ള കാര്യങ്ങളും കഴിഞ്ഞ് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം നാട്ടിലെ തിയേറ്റർ -ൽ ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് സിനിമ കാണാൻ പോയി.

തീയേട്ടർ -ന്റെ മുന്നിലെ ആ തിരക്കും, സിനിമ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പുള്ള സ്‌ക്റെമെന്റ്റ് -ഉം, കൂട്ടുകാരുടെ ബഹളവും…

എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, എന്റെ മനസ്സിൽ ഇടയ്ക്കിടെ വന്നിരുന്ന ഒരു ചിന്ത മാത്രം—

“ഇന്ന് അവളെ കാണാൻ പറ്റുമോ?”

സിനിമ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരമായിരുന്നു.

കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കുറച്ചു നേരം കൂടി നിന്ന ശേഷം ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനായി ഇറങ്ങി.

പക്ഷെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ആഗ്രഹം.

അവളെ ഒന്ന് കാണണം.

ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം നേരിൽ ഒന്ന് കാണണം.

അവൾ അമ്മമ്മയുടെ വീട്ടിലാണല്ലോ.

അവിടെ അമ്മമ്മയും അച്ഛാച്ചനും മാത്രം.

ഇന്ന് രാത്രി പോയാൽ…

അവളെ ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റുമോ?

ആ ചിന്ത വന്നതുമുതൽ മനസ്സ് വേറെ എവിടെയും നിന്നില്ല.

വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ ഞാൻ അധികം ആലോചിച്ചില്ല.

അവളുടെ അമ്മമ്മയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.

ആദ്യ റിങ് അടിക്കുന്നതിനു മുന്നേ അവൾ ഫോൺ എടുത്തു... എന്റെ കാൾ കാത്തുനിന്ന പോലെ...ഫോൺ എടുത്തത് അവളായിരുന്നു.

“ഹലോ…”

അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടതുമാത്രം എന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വന്നു.

“അപ്പൂസേ…”

“മ്മ്?”

“എവിടെയാ?”

“അമ്മമ്മയുടെ വീട്ടിൽ തന്നെ.”

“എന്താ ചെയ്യുന്നത്?”

“ഒന്നുമില്ല. വെറുതെ ഇരിക്കുവാ.”

കുറച്ചു നിമിഷം ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“എന്താ നിഖിലേട്ടാ?”

“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”

“ചോദിക്ക്.”

“ഇന്ന് രാത്രി…”

ഞാൻ മനപ്പൂർവ്വം കുറച്ചു നിർത്തി.

“ഞാൻ അവിടെ വന്നോട്ടെ?”

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് കുറച്ചു നിശ്ശബ്ദത.

എന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“അപ്പൂസേ?”

“മ്മ്…”

“വന്നോട്ടെ?”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു ചിരി കലർന്നു.

“വന്നോ…”

അത്ര മാത്രം.

പക്ഷെ ആ രണ്ട് വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആ ദിവസം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്ന ക്ഷീണം ഒക്കെ എവിടെയോ പോയി.

“ശരിക്കും?”

“മ്മ്.”

“ഞാൻ വരും പറഞ്ഞ വരും....”

“എപ്പോ?”

“രാത്രി.”

“ആരെലും അറിഞ്ഞ?”

“അറിയിക്കേണ്ടവർക്ക് അറിയാം, അല്ലാത്തവർക്ക് അറിയില്ല.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

“നിഖിലേട്ടന് പേടിയൊന്നുമില്ലേ?”

“നിന്നെ കാണാനുള്ള അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്തിനാ പേടി?”

അവൾ