Chapter Title : അപർണ എന്ന അപ്സരസ്സ് 4 [Kamadhevan]

എടുത്ത് നിറയെ ഉമ്മ കൊടുത്തു.....

കുറച്ചു നേരം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

അവൾക്ക് പറയാനുള്ളതെല്ലാം ഒടുവിൽ ആരോടും മറച്ചുവെക്കാതെ പറഞ്ഞതിന്റെ ഒരു വലിയ ആശ്വാസം അവളുടെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു.

എനിക്ക് ആണെങ്കിൽ…

ഇത്രയും നാൾ അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ചുമന്നുനടന്നിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇന്ന് എന്റെ മുന്നിൽ തുറന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷം.

അവളെ കുറിച്ച് അറിയാത്ത ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞെങ്കിലും, അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അവൾ എന്നെ വിശ്വസിച്ചു എന്ന തോന്നലായിരുന്നു എനിക്ക്.

ഞാൻ അവളുടെ തലയിൽ പതിയെ കൈവെച്ചു.

“ഇപ്പോൾ മനസ്സ് കുറച്ചെങ്കിലും ഒക്കെ ആയോ?”

അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരിക്കിടന്ന് തലയാട്ടി.

“മ്മ്…”

“കരയുന്നില്ലല്ലോ ഇനി?”

“ഇല്ല.”

“പേടിയുമില്ലേ?”

“ഇല്ല.”

“എന്നാൽ ചിരിക്ക്.”

അവൾ മുഖമുയർത്തി എന്നെ നോക്കി.

“എന്തിനാ?”

“എന്റെ അപ്പൂസിന്റെ ചിരി കാണാൻ.”

അവൾ ചുണ്ടുകൂർപ്പിച്ച് എന്നെ നോക്കി.

“നിഖിലേട്ടന് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ?”

“ഇല്ല. ഇന്നത്തെ ജോലി നിന്നെ ചിരിപ്പിക്കലാണ്.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

“എന്നാൽ ഞാൻ ചിരിക്കില്ല.”

“എന്നാൽ ഞാൻ ചിരിപ്പിക്കും.”

“എങ്ങനെ?”

“അത് സീക്രെട് ആണ്.”

അതും പറഞ്ഞു ഞാൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ ഇക്കിളി കൂട്ടി...

“പോടാ…”

അവൾ എന്റെ തോളിൽ തലവെച്ച് വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

അങ്ങനെ സംസാരിച്ചും കളിച്ചും ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് സമയം എത്ര പോയെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകാതെ പോയത്.

ഞാൻ ഫോൺ നോക്കിയപ്പോൾ സമയം 5:30 കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

“അപ്പൂസേ…”

“മ്മ്?”

“നമുക്ക് ഇറങ്ങണ്ടേ?”

അവൾ ഉടനെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

“ഇപ്പോഴോ?”

“ഇരുട്ടുന്നതിന് മുമ്പ് വീട്ടിലെത്താൻ നോക്ക്.” അല്ലെങ്കിൽ അച്ഛനും ചേട്ടനും ഈ മൗഗ്ലിയെ നാടുകടത്തും.

അവൾ ഒന്നും പറയാതെ വീണ്ടും അരുവിയിലേക്ക് നോക്കി.

“എനിക്ക് പോകണ്ട.”

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

“എനിക്കും പോകാൻ തോന്നുന്നില്ല. പക്ഷെ പോകണ്ടേ.”

“ഇല്ല.”

“എന്തില്ല?”

“പോകില്ല.”

“അപ്പോൾ?”

“ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കും.”

“രാത്രിയായാലും?”

“ആയിക്കോട്ടെ.”

“കൊതുക് കടിക്കും.”

“കടിക്കട്ടെ.”

“പാമ്പ് വന്നാലോ?”

അവൾ പെട്ടെന്ന് എന്നെ നോക്കി.

“അയ്യോ!”

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

“എന്നാൽ പോകാം.”

“നിഖിലേട്ടാ!” എന്നുവിളിച്ചവൾ കൂകി. ...

അവൾ എന്റെ കൈയിൽ അടിച്ചു.

“എന്തിനാ പേടിപ്പിക്കുന്നത്?”

“പോകാൻ പറഞ്ഞിട്ട് കേൾക്കുന്നില്ലല്ലോ.”

അവൾ മോന്ത വീർപ്പിച്ചു.

“എനിക്ക് ഈ സ്ഥലം വിട്ടുപോകാൻ തോന്നുന്നില്ല.”

ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നിരുന്നു.

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“അറിയില്ല.”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഇവിടെ വന്നിട്ട്… എത്ര നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് ഞാൻ ഇത്രയും സന്തോഷിച്ചത്.”

അവളുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും മൃദുവായി.

“ഇന്ന് ഞാൻ ഒരുപാട് ചിരിച്ചു.”

“അതെ.”

“ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.”

“അതും ശരി.”

“കരഞ്ഞു.”

“അതും കണ്ടു.”

“പിന്നെ…”

അവൾ കുറച്ചു നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു.

“നിഖിലേട്ടന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നു.”

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

“അത് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണോ?” അതുമാത്രമേ ഉള്ളോ? വേറെ ഒന്നും നടന്നില്ലേ?

“മ്മ്.” നടന്നു.... പക്ഷെ