Chapter Title : അപർണ എന്ന അപ്സരസ്സ് 4 [Kamadhevan]

പോലെ കാണാനും, ഒരുമിച്ച് എവിടെയും പോകാനും കഴിയുന്ന അവസ്ഥയല്ല.

ഞാൻ അവളുടെ കൈ ഒന്ന് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

“അറിയില്ല അപ്പൂസേ…”

അവളുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വാടി.

“പിന്നെ?”

“ഇനി ഇപ്പോൾ കാണാൻ അവസരം കിട്ടുന്നത് വരെ നമുക്ക് ഫോൺ വിളിക്കാം.”

“എന്നും?”

“നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ തോന്നുന്നത്രയും.”

അവൾ കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചു.

“ഞാൻ ഒരുപാട് വിളിച്ചാൽ?”

“എടുത്തോളാം.”

“രാത്രിയിലും?”

“നീ ഉറങ്ങാൻ പറയുന്നതുവരെ.”

അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ ഇരുന്നാലും?”

“അപ്പോഴും കാൾ കട്ട്‌ ചെയ്യില്ല.”

“എന്തിനാ?”

“നീ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതും കേൾക്കാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.”

“അയ്യേ…”

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ കൈയിൽ അടിച്ചു.

കുറച്ചു ദൂരം കൂടി നടന്നു.

പിന്നെ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ നമ്മൾ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ എവിടെയെങ്കിലും പോകുമോ?”

“പോകാം.”

“വീണ്ടും കുറെ നേരം ഇരിക്കുമോ?”

“ഇരിക്കാം.”

“ഞാൻ വീണ്ടും നിഖിലേട്ടന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കട്ടെ?”

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

“അതിന് അനുവാദം ചോദിക്കണോ?”

അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു.

“എന്നാലും ഞാൻ ചോദിക്കും.”

“എന്നാൽ ഞാൻ എല്ലാ തവണയും yes പറയും.”

അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

പക്ഷെ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒരു ചെറിയ വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു.

വീട്ടിലേക്ക് അടുക്കുന്തോറും അവളുടെ നടത്തം പതുക്കെയായി.

അവൾക്ക് പിരിയാൻ മനസ്സില്ലായിരുന്നു.

എനിക്കും.

വഴിയുടെ ഒരു ഭാഗത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.

“ഇവിടെ നിന്ന് ഞാൻ പോകാം.”

ഞാൻ തലയാട്ടി.

അവൾ രണ്ട് ചുവട് നടന്നു.

വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“പോകുന്നില്ലേ?”

“നീ പോകുന്നത് നോക്കിയിട്ട് പോകാം.”

“എന്നെ നോക്കി