Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി 4 [Lee child] [Climax]

"സൂക്ഷിക്കണം അർജുൻ. നീ നേരിടാൻ പോകുന്നത് നിസ്സാരക്കാരെയല്ല. ടേക്ക് കെയർ."

അർജുൻ തലയാട്ടി. ആ വിലാസവും കൊണ്ട് അവൻ പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ ആശ്രമത്തിന്റെ നിശബ്ദതയും, അവിടെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന തന്റെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു. വിശ്വനാഥന്റെ മാസ്ക്വറേഡ് പാർട്ടിക്ക് മുമ്പ് അവന് ഈ യാത്ര പൂർത്തിയാക്കിയേ തീരൂ.

അടുത്തതായി എന്ത് വേണം?

ആ നിമിഷങ്ങളെ വൈകാരികമായി വിപുലീകരിച്ച് താഴെ നൽകുന്നു. അർജുനും അനന്യയും തമ്മിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധവും അവരുടെ ഏകാന്തതയും വെളിപ്പെടുന്ന സന്ദർഭമാണിത്…

വരുണിനെ കണ്ടതിനുശേഷം, അർജുൻ അനന്യയെ വിളിച്ചു. ആ തിരക്കേറിയ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി അവർ കുറച്ചുനേരം നടന്നു. ആദ്യം ഒരു പാർക്കിലെ മരത്തണലിലൂടെ, പിന്നീട് നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിലൂടെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ അവർ അലഞ്ഞു. ഒടുവിൽ വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ അവർ കടൽതീരത്തെത്തി.

അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് പടർന്ന ആകാശത്തിന് താഴെ, തിരമാലകളുടെ ഇരമ്പൽ കേട്ട് അവർ മണൽപ്പരപ്പിൽ ഇരുന്നു. ദൂരെ ചക്രവാളത്തിൽ കടലും ആകാശവും ഒന്നാകുന്ന ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ അർജുൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:

"ഞാൻ നിന്നെ 'അനു' എന്ന് വിളിച്ചോട്ടെ?"

അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ വിളി അനന്യയെ ഒന്ന് പിടിച്ചുലച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം അമ്പരപ്പും സങ്കോചവും മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ കർക്കശമായ 'ബോസ്' ഇമേജിന് പുറത്തുള്ള ആ വിളി അവൾക്ക് ആദ്യമൊന്ന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. എങ്കിലും, അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി.

അർജുൻ മണലിൽ വരച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു: "ഞാൻ എന്റെ കഥ മുഴുവൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു. നിന്റെ കഥ കൂടി എനിക്ക് അറിയണം അനു... നീ ആരാണെന്ന്?"

അനന്യ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദയായിരുന്നു. കടൽക്കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി കടന്നുപോയി. പതറുന്ന സ്വരത്തിൽ അവൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി:

"ഞാൻ ഒരു അനാഥയാണ് അർജുൻ. സത്യത്തിൽ എന്റെ പേര് അനന്യ എന്ന് തന്നെയാണോ എന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല. ഒരു കോൺവെന്റിലെ മദർമാരുടെ തണലിലാണ് ഞാൻ വളർന്നത്. അവിടെ പഠിച്ചു, അവിടെ നിന്ന് വളർന്നു... ഇന്ന് നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ അനന്യ വരെയെത്തി. ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ എന്നും ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നായിരുന്നു എന്റെ വിചാരം. പക്ഷേ, നിന്നെ