Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി [Lee child]

അമ്മയ്ക്കും ഇടയിൽ അയാൾ നിർമ്മിച്ച ആ അദൃശ്യ മതിൽ.

അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ…

​"17 വർഷം... ഒരു ആയുസ്സിന്റെ നല്ല ഒരു ഭാഗം…. അത്രയും കാലം എന്റെ അമ്മ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചത് ഈ സത്യം ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചാണോ? അച്ഛന്റെ മരണം കഴിഞ്ഞ് ആ വീട്ടിലേക്ക് അയാൾ വന്നപ്പോൾ, അയാള് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എത്തിയത്…

ഞാൻ എത്ര മണ്ടനായിരുന്നു!"

​അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ ദൃശ്യം മായാതെ നിന്നു. തന്റെ അമ്മയും അയാളും... ഒപ്പം…... അവർക്ക് മാത്രമായൊരു ലോകം. തന്നെയും തന്റെ മരിച്ചുപോയ അച്ഛനെയും സാക്ഷിയാക്കി അവർ…..

​"അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ പഴയ ആർദ്രത... അത് എന്നോടുള്ള സ്നേഹമായിരുന്നോ അതോ ഞാൻ സത്യം അറിയാതിരിക്കാനുള്ള അഭിനയമായിരുന്നോ?

അയാളുടെ ഓരോ സ്പർശനവും അമ്മ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നോ?

അതോ അയാളുടെ അധികാരത്തിന് മുന്നിൽ അമ്മ സ്വയം അടിയറവ് വെച്ചതാണോ?...

ആ ഫോട്ടോയിലെ അമ്മയുടെ ചിരി... അത് ഞാൻ ഒരിക്കലും അമ്മയിൽ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒന്നായിരുന്നു.”

​പക്ഷേ, എല്ലാത്തിനേക്കാളും അർജുന്റെ ഹൃദയം തകർത്തത് ആ ഒരൊറ്റ ചിത്രമായിരുന്നു. അവൻ അവിചാരിതമായി കണ്ടുമുട്ടിയ ആ ക്രൂരമായ സത്യം.

​അർജുൻ: (പതിഞ്ഞതും എന്നാൽ മൂർച്ചയുള്ളതുമായ ശബ്ദത്തിൽ) "അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ കണ്ടാണ് ഞാൻ വളർന്നത് വരുൺ. പക്ഷേ 17 വർഷമായി എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചുപിടിച്ച ആ സത്യമുണ്ടല്ലോ... അമ്മയും അയാളും ഒന്നിച്ചുള്ള ആ ദൃശ്യം. അത് വെറുമൊരു ബന്ധമായിരുന്നില്ല.”

വരുൺ: "അർജുൻ, അത്..."

​അർജുൻ: "വേണ്ട! അമ്മ എന്ന വാക്കിനോടുള്ള എന്റെ എല്ലാ ബഹുമാനവും അന്ന് തീർന്നതാണ്. അയാൾ എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചു, പക്ഷേ അമ്മ... അമ്മ എന്റെ വിശ്വാസമാണ് കൊന്നത്. ആ മൂന്ന് കുട്ടികളും അയാളും അമ്മയും നിൽക്കുന്ന ആ ഫോട്ടോ കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ കത്തുന്നത് സങ്കടമല്ല വരുൺ... അത് പകയാണ്."

​അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.

​അർജുൻ: "നിന്റെ കല്യാണത്തിന് ഞാൻ വരാൻ പറ്റുമോ എന്നറിയില്ല..

​അർജുൻ റെസ്റ്റോറന്റിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

അവൻ ആ വെഡിങ് കാർഡ് കയ്യിലെടുത്തില്ല. കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചോ അമ്മയെക്കുറിച്ചോ ഒരക്ഷരം പോലും പുറത്തു പറഞ്ഞില്ല. തന്റെ സ്വകാര്യമായ ആ നരകം മറ്റൊരാൾക്ക് പങ്കുവെക്കാൻ