Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി [Lee child]

വന്നു. അവൻ വേഗം വില്ലയുടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ഓടി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഓഫീസിൽ എത്തുമ്പോൾ അർജുൻ ഒരു 'നിഞ്ച' ലുക്കിലായിരുന്നു. ഒരു വലിയ ബ്ലാക്ക് മാസ്ക് വെച്ച് കണ്ണുകൾ മാത്രം പുറത്തു കാണുന്ന രീതിയിലാണ് അവൻ സീറ്റിൽ വന്നിരുന്നത്.

​ശ്രീനിവാസനും നികിതയും ഉടനെ അങ്ങോട്ട് പാഞ്ഞെത്തി.

​ശ്രീനിവാസൻ: "എന്താടാ അർജുൻ, ബാംഗ്ലൂർ ട്രാഫിക്കിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ നീ വല്ല തീവ്രവാദി ഗ്രൂപ്പിലും ചേർന്നോ? അതോ പത്താം നിലയിലെ 'കൊടുങ്കാറ്റ്' പേടിച്ച് മുഖം മൂടി വെച്ചതാണോ?"

​അർജുൻ: (മാസ്ക്കിനുള്ളിലൂടെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ) "അതല്ല ശ്രീനിയേട്ടാ... ഇന്നലെ രാത്രി മഴ നനഞ്ഞതാ, നല്ല ജലദോഷം. വായ തുറന്നാൽ ഇപ്പോൾ തുമ്മും. ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് വരാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാ ഈ മാസ്ക്."

​നികിത: "അയ്യോ പാവം! പക്ഷേ നിന്റെ ഈ മാസ്ക്കിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ലിപ്സ്റ്റിക് ഇട്ടതുപോലെ ചുവപ്പ് നിറം?"

​അർജുൻ ഞെട്ടി. ഇന്നലത്തെ 'യുദ്ധത്തിന്റെ' അടയാളം മാസ്ക്കിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തു ചാടാൻ നോക്കുകയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. അവൻ വേഗം മാസ്ക് ശരിയാക്കി. "അത്... അത് ഞാൻ വിക്സ് പുരട്ടിയതാ!"

​പെട്ടെന്നാണ് ഇന്റർകോം കരഞ്ഞത്. അനന്യയുടെ ശബ്ദം! "Arjun, get into my cabin right now!"

​

​അർജുൻ പേടിച്ചു വിറച്ച് ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നു.

​അർജുന്റെ ആത്മഗതം: "കർത്താവേ... ഇന്നലത്തെ 'ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം' ഇവൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകുമോ? അതോ എന്റെ ചുണ്ട് കടിച്ചതിന് കംപെൻസേഷൻ ആയി എന്നെ ഡിസ്മിസ് ചെയ്യുമോ? എന്തായാലും മാസ്ക് മാറ്റില്ല!"

​അവൻ അകത്തേക്ക് കയറിയതും അനന്യ കസേരയിൽ നിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അഞ്ചു മിനിറ്റ് നേരത്തേക്ക് ഒരു 'നോൺ-സ്റ്റോപ്പ്' വെടിക്കെട്ടായിരുന്നു.