Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി [Lee child]

കെട്ടി, കണ്ണ് അർജുന്റെ മുഖത്തേക്ക് തറഞ്ഞു നിന്നു.

​അനന്യ: "ആരാണ് ആ ദേവേട്ടൻ, അർജുൻ? നീ ആരോടാണ് ഈ രഹസ്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത്?”

അർജുൻ അനന്യയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മരവിച്ചു നിന്നു. മറുപടി പറയാൻ അവന്റെ നാവ് വഴങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു, വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ താടിയെല്ലുകൾ കടുപ്പിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് പുറത്തേക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

—ആരോടുമില്ലാത്ത, എന്നാൽ എല്ലാവരോടുമുള്ള ഒരു കടുത്ത പക. പക്ഷേ ആ പകയെക്കാൾ ഉപരിയായി അവന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞത് അതിഭീകരമായ ഒരു നിസ്സഹായതയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം നെഞ്ചിൽ കുഴിച്ചുമൂടിയ ആ സത്യങ്ങൾ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ വന്നു തടയുന്നു, പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല.

​പതുക്കെ അവന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. ആഴമില്ലാത്ത, വലിഞ്ഞുമുറുകിയ ശ്വാസം. നെഞ്ചിൽ ആരോ ആഞ്ഞു ചവിട്ടുന്നതുപോലെ അവൻ കിതയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ ഒരിടത്തും ഉറയ്ക്കാതെ ഭ്രാന്തമായി ചുറ്റും നോക്കി. ബാൽക്കണിയുടെ കൈവരിയിൽ അവൻ മുറുകെ പിടിച്ചു, അവന്റെ വിരലുകൾ വിളറി വെളുത്തു.

​അനന്യ ഭയന്നുപോയി. ഗൗരവത്തോടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവൾ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് വിറച്ചുപോയി. അവൻ തകർന്നുവീഴാൻ പോവുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ കണ്ട ആത്മവിശ്വാസമുള്ള അർജുനല്ല ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിലുള്ളത്; മറിച്ച്, ഏതോ വലിയൊരു ഭാരത്തിനടിയിൽ പെട്ടു ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെയാണ് അവനെ കണ്ടത്.

​അവൾ പതുക്കെ അവനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി, "അർജുൻ..." എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് അവൾ നിശബ്ദയായി. അവന്റെ ശരീരം മൊത്തം വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായ എന്തോ ഒന്ന് അവനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് കാർന്നു തിന്നുന്നതുപോലെ. ഒരു