Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി [Lee child]

കേട്ടു എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.

കുമാറിന്റെ വാക്കുകൾ പബ്ബിലെ ആ സംഗീതത്തേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ അവിടെ മുഴങ്ങി. മദ്യലഹരിയിൽ നിയന്ത്രണം വിട്ട അയാൾ ഒരു എച്ച്.ആർ. മാനേജർ എന്ന പദവി പോലും മറന്നു.

​കുമാർ: (അട്ടഹസിച്ചുകൊണ്ട്) "നീ ആരാണെന്നാ നിന്റെ വിചാരം അനന്യ? വെറുമൊരു പെണ്ണല്ലേ നീ? അതുകൊണ്ടല്ലേ നീ ഇപ്പോഴും ആരും ഇല്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുന്നത്. ഒരു ആണും നിന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കില്ല. പെണ്ണത്തമില്ലാത്ത (Zero feminine qualities), വെറുമൊരു തടിക്കഷ്ണമാണ് നീ..."

​അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ സ്തബ്ധരായിപ്പോയി. നികിതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അനന്യയുടെ മുഖം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൾ പ്രതികരിച്ചില്ല. ആ വാക്കുകളുടെ ക്രൂരത അത്രമേൽ ആഴത്തിലുള്ളതായിരുന്നു. ആർക്കും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത ആ നിമിഷം അർജുൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.

​അവൻ അനന്യയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അപമാനം കനലായി എരിയുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അർജുൻ കുമാറിനെ അടിക്കാനോ തർക്കിക്കാനോ പോയില്ല, പകരം ശാന്തനായി ശ്രീനിവാസനെയും മറ്റൊരു സീനിയറിനെയും അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.

​അർജുൻ: "ശ്രീനിയേട്ടാ... ഇയാളെ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇവിടുന്ന് മാറ്റണം. പ്ലീസ്, ഇയാളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി വിടാൻ ഒരാളെ നോക്കൂ. ഇനിയും ഇവിടെ നിർത്തിയാൽ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടു പോകും."

​അർജുന്റെ ആ പക്വതയാർന്ന ഇടപെടൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ടെൻഷൻ അല്പം കുറച്ചു. കുമാറിനെ ബലമായി അവിടെ നിന്ന് മാറ്റിയതിന് ശേഷം, അർജുൻ സാവധാനം ശ്രീനിവാസനൊപ്പം പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അനന്യ അപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു, തനിച്ചൊരു പ്രതിമയെപ്പോലെ.

​മഴയും വേദനയുടെ നിഴലുകളും

​പുറത്ത് ബാംഗ്ലൂർ നഗരം മഴയിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ശ്രീനിവാസനും അർജുനും കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ശ്രീനിവാസൻ തന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

​ശ്രീനിവാസൻ: "ഭാഗ്യത്തിന് എന്റെ ഭാര്യക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള പാർട്ടികളിലൊന്നും വലിയ താല്പര്യമില്ല അർജുൻ. മക്കൾക്കും അമ്മയ്ക്കും ഒപ്പം വീട്ടിലിരിക്കാനാണ് അവൾക്ക് ഇഷ്ടം. ആ ഒരു സമാധാനം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഈ ജോലിയിലെ ടെൻഷൻ താങ്ങാൻ കഴിയുന്നത്. നിന്റെ വീട്ടിൽ ആരൊക്കെ ഉണ്ടെന്നാ പറഞ്ഞത്?"

​ആ ചോദ്യം അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മുള്ളുപോലെ തറച്ചു. ശ്രീനിവാസൻ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചും സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും വാചാലനാകുമ്പോൾ അർജുൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി