Chapter Title : അരൂപി 2 [ചാണക്യൻ] [Climax]

അവൾ ഇങ്ങനൊക്കെ പെരുമാറുന്നത്.

ഓർത്തപ്പോൾ മനസ് അല്പം വിഷമിച്ചു.

അല്ലാതെ ശ്രീക്കുട്ടി ഒരു പാഠം പഠിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു.

ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം വിട്ടു കൊണ്ട് ശ്രീക്കുട്ടി വരുണിന്റെ ഓർമകൾ വേട്ടയാടുന്ന ആ റൂമിൽ നിന്നും വെളിയിലേക്കിറങ്ങി.

എന്നിട്ട് നേരെ അരുണിന്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി.

അരുണിന്റെ റൂമിൽ എത്തിയതും വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത അവളെ പിടി കൂടി.

മുറിയിലാകാമനം നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന തങ്ങളുടെ ഫോട്ടോസ് കണ്ട് ശ്രീയ്ക്ക് വിറഞ്ഞു കയറി.

അവൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ ആ ഫോട്ടോസെല്ലാം തട്ടി കുടഞ്ഞു താഴെയിട്ടു.

അരുണിന്റെ മുഖം കാണുന്തോറും വെറുപ്പ് കൂടി കൂടി വന്നു.

നുരഞ്ഞു പൊന്തുന്ന ദേഷ്യത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി പിടിച്ചു നിലത്തു ചിതറി കിടക്കുന്ന ഫോട്ടോസുകൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ നടന്ന് ബെഡിൽ വന്നിരുന്നു.

അപ്പോഴും അവളുടെ മാറിടം ശ്വാസ ഗതിക്കനുസരിച്ച് ഉയർന്നു താഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വല്ലാത്തൊരു ക്ഷീണം തോന്നിയതും ശ്രീക്കുട്ടി ബെഡിലേക്ക് ചെരിഞ്ഞു വീണു.

ഉഷ്ണം കാരണം അവളുടെ നാസിക തുമ്പിലും മേൽചുണ്ടിലും ശ്വേത കണങ്ങൾ പറ്റിപിടിച്ചിരുന്നു.

പ്രകാശമേൽക്കുമ്പോൾ വജ്രം പോലെ അവ വെട്ടി തിളങ്ങി.

ശ്രീക്കുട്ടിയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു സൗന്ദര്യം അവ സമ്മാനിച്ചു.

ഈ സമയം റൂമിന്റെ മൂലയ്ക്ക് ഒരു പൊട്ടു പോലെ പ്രകാശം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അത് പയ്യെ വികസിച്ചു വന്ന് ഒരു രൂപമായി മാറി.

ഒരു മനുഷ്യ രൂപം.

അദൃശ്യമായ ഒരു അരൂപി.

അതിന് വരുണിന്റെ മുഖമായിരുന്നു.

അതേ വെള്ളാരം കണ്ണുകളും.

ശ്രീക്കുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ആ രൂപം പയ്യെ ഒഴുകി വന്നു.

ബെഡിൽ ഒന്നുമറിയാതെ മയക്കത്തിലായ ശ്രീയെ അത് ഉറ്റു നോക്കി.

അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഉതിർന്നു വീണ മുടിനാരിഴകൾ