Chapter Title : അരൂപി 2 [ചാണക്യൻ] [Climax]

പറന്ന് തിളക്കുന്ന കോപത്തോടെ കത്തി നിൽക്കുവായിരുന്നു ചിന്മയി.

അവളെ അത്തരമൊരു രൂപത്തിൽ ഒരിക്കലും ശ്രീ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ആ ഒരു രംഗം അവളെ ശരിക്കും ഞെട്ടിച്ചു.

"കണ്ണു പോലും തുറക്കാതെ കോമയിൽ 6 മാസം നീ കിടന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളൊക്കെ എങ്ങനാ ജീവിച്ചതെന്ന് അറിയോ?

നിനക്ക് വേണ്ടിയാ ഞങ്ങളൊക്കെ കാത്തിരുന്നെ..

വരുൺ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ബാക്കി വച്ചു പോയതാ നിന്നെ.

വാശിയായിരുന്നു.

നിന്നെ തിരിച്ചു ഇതുപോലെ കിട്ടാൻ.

ഞാനും അമ്മയും കേറാത്ത അമ്പലങ്ങളില്ല.

ചെയ്യാത്ത വഴിപാടുകളില്ല.

അവസാനം എല്ലാം ശരിയായി വന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് ചാകണം പോലും. "

വെളിച്ചപ്പാടിനെ പോലെ ചിന്മയി ഉറഞ്ഞു തുള്ളിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ആ വാക്കുകളിലെ കോപാഗ്നിയിൽ അവൾക്ക് പൊള്ളലേൽക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒന്നും പറയാനാവാതെ ശ്രീയുടെ തല താഴ്ന്നു.

"അതിനിടക്ക് അരുൺ അറിയാതെ നിന്നെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോയി.

ആ ഒരു തെറ്റേ അവൻ ചെയ്തുള്ളൂ.

ഇനിയും ഞങ്ങളെ ശിക്ഷിച്ചു നിനക്ക് മതിയായില്ലെങ്കിൽ അവന്റെ മുറിയിൽ നീ കൈ മുറിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച ബ്ലേഡ് ഇപ്പോഴും കാണും.

അത് വച്ച് അങ്ങു തീർക്ക് ദൈവം ദാനമായി തന്ന ഈ ജീവൻ.

അങ്ങനെ നീ നിന്റെ വരുണിനെ തോൽപ്പിക്ക്"

അതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ദേഷ്യത്തോടെ ചിന്മയി വരുണിന്റെ റൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി.

അത്രമേൽ കോപം അവളെ കീഴടക്കിയിരുന്നു.

ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ശ്രീയോട് അവൾ ഇങ്ങനൊക്കെ പെരുമാറുന്നത്.

ഓർത്തപ്പോൾ മനസ് അല്പം വിഷമിച്ചു.

അല്ലാതെ ശ്രീക്കുട്ടി ഒരു പാഠം പഠിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു.

ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം വിട്ടു കൊണ്ട് ശ്രീക്കുട്ടി വരുണിന്റെ ഓർമകൾ വേട്ടയാടുന്ന ആ റൂമിൽ നിന്നും വെളിയിലേക്കിറങ്ങി.

എന്നിട്ട് നേരെ അരുണിന്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി.

അരുണിന്റെ റൂമിൽ എത്തിയതും വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത അവളെ പിടി കൂടി.

മുറിയിലാകാമനം നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന തങ്ങളുടെ ഫോട്ടോസ് കണ്ട് ശ്രീയ്ക്ക് വിറഞ്ഞു കയറി.

അവൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ ആ ഫോട്ടോസെല്ലാം തട്ടി കുടഞ്ഞു താഴെയിട്ടു.

അരുണിന്റെ മുഖം കാണുന്തോറും വെറുപ്പ് കൂടി കൂടി വന്നു.

നുരഞ്ഞു പൊന്തുന്ന ദേഷ്യത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി പിടിച്ചു നിലത്തു ചിതറി കിടക്കുന്ന ഫോട്ടോസുകൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ നടന്ന് ബെഡിൽ വന്നിരുന്നു.

അപ്പോഴും