Chapter Title : അരൂപി [ചാണക്യൻ]

ആ ദിവസം.

നീ ഞങ്ങളെ വിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഹയർ സ്റ്റഡീസ്ന് പോയ ദിവസം.

അന്നാണ് ഈ വീട് ഉറങ്ങിപോയത്.

നിന്നെ ഞങ്ങളൊക്കെ എന്തോരം ഇഷ്ട്ടപെട്ടിരുന്നെന്ന് അന്നാണ് ഞങ്ങൾക്ക് മനസിലായത്.

പല വട്ടം നിന്നെ ഒരു നോക്ക് കാണാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിച്ചു.പക്ഷെ നീ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

ഒരു തരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ ഒളിച്ചോട്ടം തന്നായിരുന്നില്ലേ അത് ഞങ്ങളിൽ നിന്നും വരുണിൽ നിന്നുമൊക്കെ.

വർഷങ്ങൾ ഒരുപാട് കഴിഞ്ഞു.
പക്ഷെ ഒരിക്കൽ പോലും ഞങ്ങളെ കാണാൻ നീ വന്നില്ല.

മാസത്തിലൊരിക്കൽ വരുന്ന നിന്റെ ഫോൺ കാൾ മാത്രമായിരുന്നെടാ എന്റെയും അവളുടെയും ഏക ആശ്വാസം.

പിന്നെ വരുൺ കൂടെയുണ്ടല്ലോ എന്നുള്ളതായിരുന്നു.
ഇപ്പൊ ആണെങ്കിൽ അവനുമില്ല.
ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ഒറ്റക്കായില്ലേ? "

രാമനാഥന്റെ മുഖത്ത് ദുഃഖം നിഴലിച്ചു.

"അച്ഛാ എന്തിനാ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഇനിയും ഓർക്കുന്നെ.. അത് വിട്ടുകള.. വെറുതെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു അസുഖമൊന്നും വരുത്താൻ നിക്കണ്ട.. ഇനിയിപ്പോ ഞാനുണ്ടല്ലോ ഇവിടെ.. പിന്നെന്താ "

അരുൺ അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടു ആശ്വസിപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു.

"മോനെ ടാ അച്ഛനൊരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ പൊന്നുമോൻ അനുസരിക്കുമോ?

"അച്ഛൻ പറഞ്ഞോ ഞാൻ ഉറപ്പായിട്ടും അനുസരിക്കും... അച്ഛന്റെ മോനല്ലേ ഞാൻ"

അരുൺ അഭിമാനത്തോടെ അച്ഛനെ നോക്കി.

തന്റെ മകന്റെ സാന്നിധ്യം രാമനാഥന് തെല്ലൊരു ആശ്വാസം നൽകി.

"നേരത്തെ നിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞപോലെ ശ്രീക്കുട്ടിയെ നിനക്ക് കല്യാണം കഴിച്ചൂടെ"

അരുണിന് അഭിമുഖമായി നിന്നുകൊണ്ട് രാമനാഥൻ ചോദിച്ചു.

"അച്ഛാ അത് "

"എനിക്ക് അറിയാം മോനെ.. വരുണിനെ നീ എത്രത്തോളം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന്.. അതുപോലെ അവനുമായുള്ള ബന്ധവും.. ഒരിക്കലും നീ ശ്രീക്കുട്ടിയെ ആ രീതിയിൽ കണ്ടിട്ടില്ലെന്നും ഈ അച്ഛന് അറിയാം. പക്ഷെ വയസാംകാലത്തെ നിന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഈ ആഗ്രഹത്തെ ഒരു മകനെന്ന നിലയിൽ നിറവേറ്റി തരാൻ നിനക്ക് സാധിക്കുമോ? "

അരുൺ നിന്ന നിൽപ്പിൽ നിന്നും ഉരുകി.

എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് അവനൊരു നിശ്ചയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ആദ്യമായിട്ടാണ് അച്ഛൻ ഒരാവശ്യം പറഞ്ഞു തന്നെ സമീപിക്കുന്നത്.

ഇത്രയും കാലം തന്നെക്കൊണ്ട് ഈ കുടുംബത്തിന് ഒരുപകാരവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.

വേറെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നേൽ താനുറപ്പായും നിന്നു കൊടുത്തേനെ.

പക്ഷെ ഇത്