Chapter Title : അർത്ഥം അഭിരാമം 2 [കബനീനാഥ്]

ജീവിതത്തിൽ ഇന്നുവരെ താൻ അമ്മയെ ഇങ്ങനെ പുണർന്നു നിന്നിട്ടില്ലാ എന്ന് അവനോർത്തു ...

പാവം അമ്മ ..!

ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് കുത്തിയൊലിച്ചു തുടങ്ങിയ അനുകമ്പയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ദയാവായ്പിന്റെയും ചാട്ടത്തിനു മുൻപിൽ കൺമുന്നിലെ ജലപാതം മറഞ്ഞുപോകുന്നത് അവൻ ഉള്ളാലറിഞ്ഞു ...

ഊരും ദിക്കുമറിയാത്ത വനസീമയിൽ , മാതാപുത്ര ബന്ധത്തിന്റെ പവിത്രതയിൽ, വൻമരങ്ങളുടെ കുടക്കീഴിൽ അവർ മിനിറ്റുകളോളം നിന്നു ...

പെണ്ണ് എന്നും പെണ്ണ് തന്നെയാണ് ...

അതിനവൾ ഏത് വേഷപ്പകർച്ച കെട്ടിയാടിയാലും ആണൊരുത്തന്റെ നെഞ്ചിലമരാൻ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ടവൾ ....

ആ പ്രകൃതി സത്യം മനോഹരമായ പ്രകൃതിയെ സാക്ഷിയാക്കി അവിടെ വരച്ചിടുകയായിരുന്നു...

" അമ്മാ...." അനുകമ്പയോടെ അവൻ വിളിച്ചു ...

"ഉം .." അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു തന്നെ അവൾ മൂളി ...

" പോയാലോ നമുക്ക് ..?"

"വേണ്ടെടാ... "

അവന്റെ ചോദ്യം മനസ്സിലാകാതെ അവൾ പറഞ്ഞു.

" എങ്ങോട്ടാണെന്നാ കരുതിയേ ....?"

ചിരിയുടെ ഒരല അവന്റെ ചോദ്യത്തിലുണ്ടായിരുന്നു ...

" തൃശ്ശൂർക്കല്ലേ ...?"

" ഇതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് ... ബുദ്ധി ഇല്ലാന്ന് ...."

" പിന്നെ എവിടേക്കാ...?"

അവന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും അവൾ മുഖമുയർത്തി ...

കരഞ്ഞു ചുവന്ന കണ്ണുകളിൽ പീള കെട്ടിയത് അവൻ കണ്ടു ...

ഇടം കൈയുടെ ചൂണ്ടുവിരലാൽ അവളുടെ കണ്ണിലെ പീള തോണ്ടി, അവൻ വിരൽ കൊണ്ട് തെറുപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു..

" ഫാം ഹൗസിലേക്ക് .... ബാക്കി അവിടെ ചെന്നിട്ട് കരയാം ...."

അവൾ ചമ്മലോടെ മുഖം താഴ്ത്തി ..

"നീ ഇന്നലെ പറഞ്ഞതു പോലെ തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്..."

ചമ്മൽ മാറ്റാനായി