Chapter Title : അർത്ഥം അഭിരാമം 5 [കബനീനാഥ്]

അവൾ……

കാൽ നീട്ടി വെയ്ക്കാൻ സ്ഥലം തികയുമായിരുന്നില്ല..

എന്നാൽ രണ്ടു പേർക്ക് ഇരിക്കാമായിരുന്നു……

വളഞ്ഞു കിടന്നു ശരീരം വേദനയെടുത്തപ്പോൾ അജയ് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

സ്വാഭാവികമായും അവൾക്കും എഴുന്നേൽക്കണ്ട വന്നു.

അഭിരാമിയുടെ ഇരുവശങ്ങളിലൂടെയും കാലുകൾ കടത്തി അവൻ മരത്തിലേക്ക് ചാരി.

അവൻ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അവൾ പുറം ചാരി……

ഇപ്പോൾ ഇരിപ്പ് സുഖകരമാണ്………

ടാർപ്പായക്കു കീഴിലായതിനാൽ മഞ്ഞു വീഴ്ച പേടിക്കണ്ട..

"അമ്മാ…"

അജയ് വിളിച്ചു.

"നീ മിണ്ടണ്ട… എന്തിനും ഏതിനും ദേഷ്യമല്ലേ… ?"

"നമുക്കിവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണ്ടേ അമ്മാ……? "

" ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ രക്ഷപ്പെടുമോ… ?"

അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല…

" എനിക്കറിയാം എന്നെ കണ്ടു കൂടാഞ്ഞിട്ടാണ് നീ ദേഷ്യപ്പെടുന്നതെന്ന്… "

"അങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞോ… ?"

"പറയണ്ടല്ലോ… കാണിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ മനസ്സിലാകുമല്ലോ… "

" അതമ്മ നടക്കാഞ്ഞിട്ട് ദേഷ്യം വന്നൂന്ന് നേരാ.."

"എനിക്ക് വയ്യാത്തതു കൊണ്ടല്ലേ… "

അജയ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല..

"എന്നെ കളഞ്ഞിട്ടു പൊയ്ക്കോളാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ……. "

വാക്കുകളുടെ അവസാനമായപ്പോഴേക്കും അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി……

അജയ് കൈ ചുറ്റി അവളെ മാറോടു വലിച്ചു ചേർത്തു.

"വല്യ  സ്നേഹമൊന്നും കാണിക്കണ്ട… "

അവൾ അടുക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല…

" കാണിച്ചാൽ… ….?"

" നിനക്കെന്നോട് ഒരു സ്നേഹവുമില്ലാന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട്……"

അജയ് മുഖം നിരക്കി അവളുടെ പിൻകഴുത്തിൽ ഒരുമ്മ വെച്ചു …

ഇത്തവണ അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല…

"സ്നേഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടാ അവൻമാരെ തല്ലിയിട്ട് , രക്ഷപ്പെടുത്തിയത്…… ? സ്നേഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ ഞാൻ എടുത്ത് കൊണ്ട് ഇവിടം വരെ എത്തിച്ചത്…… ?"

"അത് നിനക്കും രക്ഷപ്പെടണ്ടേ…? "

" എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ