Chapter Title : അരുന്ധതി [Master]
നേരില് കണ്ടു പറയുക മാത്രമായിരുന്നു ആശയ വിനിമയത്തിന് മാര്ഗ്ഗം. അതല്ലെങ്കില് എഴുത്തയയ്ക്കണം. അത്യാവശ്യം ആയതുകൊണ്ടാണ് നേരിട്ട് ആള് വന്നു വിവരം പറഞ്ഞത്.
“അയ്യോ ചേട്ടാ എനിക്ക് ഉടനെ പോണം..അവളുടെ കൂടെ നില്ക്കാന് വേറെ ആരുമില്ല..” ഇന്ദിര രാജനോട് പറയുന്നത് ഞാന് കേട്ടു.
“നീ പോ..അതിനെന്താ” രാജന് പറഞ്ഞു.
“ഇവിടുത്തെ കാര്യം ആരു നോക്കും..തന്നേമല്ല..എന്റേല് നയാപൈസ എടുക്കാനില്ല..നിങ്ങളുടെ കൈയില് വല്ലതുമുണ്ടോ?”
“എന്റേല് ഒന്നുമില്ല..” കിട്ടുന്ന പണം മദ്യപിക്കാന് തന്നെ തികയാത്ത രാജന് പറഞ്ഞു.
സംഗതി കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഞാന് മനസ്സില് പലതും കണക്കുക്കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് ചെന്നു.
“എന്ത് പറ്റി ഇന്ദിരെ?” ഞാന് ചോദിച്ചു. അവള് എന്നോട് കാര്യങ്ങള് പറഞ്ഞപ്പോള് ഞാന് പോക്കറ്റില് നിന്നും ഇരുന്നൂറു രൂപ എടുത്ത് അവളുടെ നേരെ നീട്ടി.
“ഇത് വച്ചോ..കൂടുതല് വല്ലതും വേണേല് പറഞ്ഞാല് മതി..തരാം” ഞാന് പറഞ്ഞു. ഉള്ളില് നിന്നും അരുന്ധതി എന്നെ നോക്കി നില്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള് എന്റെ സിരകള്ക്ക് ചൂട് പിടിക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.
“അയ്യോ ഇത്രേം രൂപയോ..നൂറു മതി സാറേ” ഇന്ദിര രണ്ടു നൂറിന്റെ നോട്ടുകള് കണ്ടു ഞെട്ടി പിന്നോക്കം മാറിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അന്ന് നൂറു രൂപയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ ആയിരം രൂപയേക്കാള് വിലയുണ്ട്.
“ഏയ്..വച്ചോ..ആശുപത്രിയില് വല്ല ചിലവും വേണ്ടി വന്നാലോ..വേണമെങ്കില് ഇനിയും തരാം..പേടിക്കണ്ട” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് അവളെ നിര്ബന്ധിച്ചപ്പോള് അവളത് വാങ്ങി. കൈക്കൂലി ഇനത്തില് തന്നെ ആയിരങ്ങള് മാസം കിട്ടുന്ന എനിക്ക് പണത്തിനു യാതൊരു പഞ്ഞവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് ഇന്ദിരയ്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
“ചേട്ടാ പശുവിനെയും ആടിനെയും നോക്കണേ..ആ പെണ്ണിന് നേരെ ചൊവ്വേ കറി വയ്ക്കാന് അറിയത്തില്ല..സാറിന്റെ കാര്യം എന്താകുമോ എന്തോ”
പോകാന് ഒരുങ്ങിയിറങ്ങിയ ഇന്ദിര പറഞ്ഞു.
“അതൊന്നും സാരമില്ല..ഇന്ദിര പോയിട്ട് വാ..” ഞാന് പറഞ്ഞു.
“എന്നാല് പോയിട്ട് വരാം സാറേ..ചിലപ്പോള് രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം കഴിഞ്ഞേ വരാന് ഒക്കൂ..”
“സാരമില്ല..ഞങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ..സമാധാനമായി പോയിട്ട് വാ” ഞാന് എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളെ ഒഴിവാക്കാനായി ആക്രാന്തപ്പെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
രാജന് അവളെ ബസ് സ്റ്റോപ്പില് കൊണ്ടുവിടാനായി സൈക്കിളില് പോയപ്പോള് ഞാന് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി. കുട്ടികള് രണ്ടും വീടിനുള്ളില്ത്തന്നെ ആയിരുന്നു. സമയം ഏതാണ്ട് രാവിലെ ഒമ്പതര ആയതേയുള്ളൂ. ഞാന് മുറിയില്
💬 Comments
View all comments