Chapter Title : അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കയാൽ 4 [Asuran]

ആണ് എന്നറിയിച്ചപ്പോൾ അഖിലക്ക് ഫോണ് കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞു. പിന്നെ അഖിലയുമായി സംസാരിച്ചത് എന്ത് എന്നെനിക്കറിയില്ല പക്ഷേ എന്റെയും സൂചിത്രയുടെയും ശിക്ഷ വെറുമൊരു വാർണിങ്ങിൽ ഒതുങ്ങി. ഞാൻ ആ റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ സുചിത്രയിൽ നിന്നും ഒരു സോറി പ്രതീക്ഷിച്ചെങ്കിലും എന്നെ ഒരു മൈൻഡും വെക്കാതെ അവൾ ഓടി പോയി. ഇത് കഴിഞ്ഞുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഞാനും സുചിത്രയും കള്ളനും പോലീസും കളിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ കഴിവതും എന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് പെടാതിരിക്കാൻ നോക്കി. ഏതാനും ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞു ഒരു ദിവസം രാത്രി ഒന്നര മണിക്ക് ഞാൻ ഷിഫ്റ്റ് കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോൾ റിസപ്‌ഷനിൽ വെച്ച് സുചിത്രയെ കണ്ടു. ഞാൻ സുചിത്രയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. "ഹായ് എന്തു പറ്റി ലേറ്റ് ആയി." "ഹായ് പുതിയ ക്ലയന്റിന്റെ കുറച്ചു ഡോക്യൂമെന്റ്‌സ് അയക്കാനുണ്ടായിരുന്നു." "ഇപ്പോൾ ഈ സമയത്ത് എങ്ങെനയാ പോകുന്നത്." "ഞാൻ ഓല ബുക് ചെയ്യാൻ നോക്കുകയായിരുന്നു." "എവിടെയാ താമസം." "ഞാൻ ആ വാട്ടർ ഫ്രണ്ട് അപ്പാർട്ട്‌മെന്റിൽ." "വാ ഞാൻ പോകുന്ന വഴിക്കാണ്. ഞാൻ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം." "വേണ്ട ജയ് പൊയ്ക്കൊള്ളു. കാബ് ഇപ്പോൾ വരും." "സുചിത്ര എന്റെ കൂടെ വരൂ. ഈ സമയത്ത് ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത ഓല ഡ്രൈവറേക്കാൾ സേഫ് ഞാൻ തന്നെയാണ്."

എന്റെ നിർബന്ധം സഹിക്കാതെ മനസ്സിലാമനസ്സോടെ സുചിത്ര എന്റെ കൂടെ കാറിൽ കയറി. കാറിൽ കയറിയിട്ടും കൊച്ചുകുട്ടികളെ പോലെ ചില്ലിൽ മുഖം വെച്ചു പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നു അവർ. ഈ രാത്രി ഒന്നര മണിക്ക് ഇരുട്ടിൽ എന്ത് കാഴ്ച കാണാൻ ആവോ ഈ നോക്കിയിരുന്നത്. കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞു ഒടുവിൽ ഞാൻ സുചിത്രയോട് ചോദിച്ചു. "തനിക്ക് എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം മാറിയില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു." "അതെന്താ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്." "ഓഫിസിൽ വെച്ച് ഒരു മൈൻഡ് ഇല്ല. ഇപ്പോൾ ഇതാ മനപൂർവം അവോയിഡ് ചെയുന്ന പോലെ." "നോ ജയ്. ആക്ചുവലി ഐ ആം അഷെയിംഡ് ടു ഫേസ് യു. ഐ ആം സോ സോറി ഫോർ ബീയിങ് എ പെര്ഫക്ട് ലൂസർ ദാറ്റ് ഡേ. ഐ ഡോണ്ട് നോ വാട്ട് ഗോട്ട് ഇന്റു മീ.