Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

ഇല്ല.  നല്ല വെളുവെളുത്ത വൃത്തിയുള്ള കാലുകൾ. ഞാൻ പെട്ടന്ന് തന്നെ നോട്ടം പിൻവലിച്ചു.

മാലതി :താഴെ എല്ലാവരും നല്ല ഉറക്കത്തിൽ ആണ്‌.  അതാ ഞാൻ ബോർ അടിച്ചപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.

ഞാൻ : ആരും വരാത്തതുകൊണ്ടു ബോർ അടിക്കുന്നുണ്ടാകും അല്ലെ ?

മാലതി : ഏയ്‌ ഇല്ലടാ.  ഞങ്ങളൊക്കെ ജനിച്ചു വളർന്ന വീടല്ലേ ഇതു. ഒരു ബോർ അടിയും ഇല്ല. പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെ ഒക്കെ ഒന്ന് കാണണം.  നാളെയാവട്ടെ എന്ന് കരുതി.

ഞാൻ : പഴയതിന്റെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോളാ ഓർമ വന്നേ.  ഇന്നലെ ഞങ്ങൾ പഴയ ആൽബങ്ങൾ ഒക്കെ ഒന്ന് നോക്കി.

ഞാൻ എഴുനേറ്റുപോയി എന്റെ മേശപുറത്തുനിന്നും ഒരു ആൽബം എടുത്തോണ്ട് വന്നു.  എന്നിട്ട് കട്ടിലിൽ വെച്ചു.

ഞാൻ : ഇതൊന്നു തുറന്നു നോക്ക്.  ശെരിക്കും അതിശയിച്ചുപോയി.  നിങ്ങൾക്കൊക്കെ വന്ന ഒരോ മാറ്റങ്ങൾ...

ചെറിയമ്മ ഒരോ ഏടുകളായി മറിച്ചുനോക്കി. ഞാനും കൂടെ ഇരുന്ന് എല്ലാം കണ്ടു. ചെറിയമ്മ അതു നോക്കുമ്പോൾ മുഖത്തു പലവിധ ഭാവങ്ങൾ വിരിഞ്ഞു ഞാൻ അതെല്ലാം കണ്ടു രസിച്ചു. എന്റെ ചെറിയമ്മയെ കാണാൻ ഇപ്പോഴും  എന്ത് ഭാഗിയാണ്. എനിക്കുള്ളിലെ ചെകുത്താൻ വളരെ പെട്ടന്നാണ് സടകുടഞ്ഞെഴുനേറ്റത്. ചെറിയമ്മ ആൽബം നോക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ കാലിൽ തലചായ്ച്ചു മേലോട്ട് നോക്കി കിടന്നു.  ചെറിയമ്മ അതൊന്നും കാര്യമായി എടുത്തില്ല. അവരെന്നും എന്നെ ഒരു മകനെപ്പോലെ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു.  ചെറിയമ്മ ആൽബം മുഴുവൻ നോക്കിക്കഴിഞ്ഞ് ആൽബം എടുത്തു താഴെ വെച്ചു. എന്നിട്ട്‌ എന്നെ നോക്കി.

ഞാൻ : എന്ത് പെട്ടന്നാണല്ലേ കാലങ്ങൾ കടന്ന് പോകുന്നത്.

മാലതി : ശെരിയാ. എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞപോലെ.  ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം ആലോചിച്ചോ നീ ?

ഞാൻ : എന്ത് ?

മാലതി : നിന്റെ കല്യാണ കാര്യം.

ഞാൻ : എന്റെ പൊന്നു ചെറിയമ്മേ എനിക്ക് കുറച്ച് സമയം താ...  അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട ഞാൻ സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരൊറ്റ കണ്ടിഷൻ,  എനിക്ക് വേണ്ട പെണ്ണിനെ ചെറിയമ്മ കണ്ടെത്തിയാൽ മതി.

മാലതി : അത്രേയുള്ളൂ,  അതു ഞാൻ ഏറ്റു.  നിനക്ക് എങ്ങനെയുള്ള കുട്ടിയാ