Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം 2

ചെന്നൈയിനെക്കാളും നല്ലത് നാട് തന്നെയാണ്.  അവിടെ എന്താ ഒരു ചൂട്.  നീയെന്താടാ ഇവിടെ തന്നെ കൂടാൻ തീരുമാനിച്ചോ ?

ദേവകി : ഞാൻ  ചോദിച്ചു ചേച്ചി.  അവനു അച്ഛനേം അമ്മനേം വിട്ടു വരാൻ വയ്യാന്നു.

ഞാൻ : ഇങ്ങനെയൊന്നും ഇല്ല ചെറിയമ്മേ,  ഇവിടെ ആണായി ഞാനൊരുത്തൻ അല്ലെ ഉള്ളു.  അച്ഛന് വയസ്സായി വരികയല്ലേ.  ഞങ്ങൾക്ക് സുഖമായി ജീവിക്കാനുള്ളത് അച്ഛൻ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.  ഇനി അതൊക്കെ നോക്കി നടത്തി ജീവിച്ചാൽ മതി.

സീത : അതൊക്കെ ശെരി,  വല്ലപ്പോഴും ഞങ്ങളെ കാണാൻ നിനക്ക് ഒന്ന് വന്നുകൂടെ

ഞാൻ : അത് ന്യായം.  നിങ്ങളൊക്കെ അവിടെ ജോലിയിൽ അല്ലെ,  എല്ലാർക്കും തിരക്ക്.  ഞാൻ വന്നാൽ എല്ലാം തകിടം മറിയും അതാ വരാത്തത്.

ദേവിക : നീ വന്നാൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാ ജോലിയും മാറ്റി വെച്ചു നിന്നെ സൽകരിക്കില്ലേ ? ദേവകി അർത്ഥം വെച്ചാണ് പറഞ്ഞത്,  സീതക്ക് മനസിലായില്ല.

സീത : അതെ,  ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും വിചാരിച്ചു നീ വരാതിരിക്കണ്ട.  ഇനി ഇടക്കിടക്ക് വന്നോളണം.

ഞാൻ : ഉത്തരവ് പോലെ, പിന്നെ  എവിടെ ? പിള്ളേരൊക്കെ ? അവർക്കും കൂടി കിടക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഉണ്ടോ ഇവിടെ. ?

സീത : അതൊക്കെ ഉണ്ട്, നീ ടെൻഷൻ ആവണ്ട. ഞാൻ അനിതയുടെ കൂടെയെങ്ങാനും കിടന്നോളാം.

ഞാൻ : എന്നാ ശെരി നിങ്ങടെ വർത്താനം നടക്കട്ടെ,

ദേവകി : എവിടെ പോവാ ? എന്താ ഇത്ര തിരക്ക് ?

ഞാൻ : കുറച്ച് പണിയുണ്ട്, ഇനിയങ്ങോട്ട് ഓണം വരെ തിരക്ക് കൂടുകയല്ലേ. പോട്ടെ. പോകുമ്പോൾ ഞാൻ ദേവകിയെ ഒന്ന് കണ്ണ് കാണിച്ചു.

ഞാൻ നേരെ അവിടുന്ന് മേലെ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.  അവിടെ മിഥുൻ കുളിച്ച് വസ്ത്രം മാറി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ : ഡാ നീ എന്താ ചായ കുടിക്കാൻ വരാതിരുന്നത് ?

മിഥുൻ : നീ പോയതിനു ശേഷം ഞാനൊന്ന് മയങ്ങിപ്പോയി.  ഇപ്പോഴാ എഴുന്നേറ്റത്.

ഞാൻ : എന്നാലും വരാർന്നില്ലേ ? അവിടെ മാലതി ചെറിയമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞാനിപ്പൊഴാ ചായ കുടിച്ചേ.

മിഥുൻ :