Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം 2

അല്ലെങ്കിൽ  ഓണം കഴിയുന്നതുവരെ അവൻ ഇങ്ങനെയിരിക്കും. അത് കണ്ടാൽ എനിക്കും സമാധാനമുണ്ടാകില്ല..

അനിത : അത് വേണോ ?? ശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു

ഞാൻ : ചേച്ചി,  ന്യായം അവന്റെ ഭാഗത്താണ്.  ഞാനല്ലേ തെറ്റുകാരൻ.  എന്നിട്ടും അവൻ നമ്മളോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു.  ചേച്ചി അവനോടു സംസാരിക്കണം...

അനിത : ശെരി,  ഞാൻ സംസാരിക്കാം. ഇത് കേട്ടതും ഞാൻ അനിതയുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു.

ഞാൻ : എന്നാ ഞാൻ പോട്ടെ.  നിന്റെ വിഷമം ഒക്കെ മാറിയെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു.  പിന്നെ പഴയ അനിതയായി തുള്ളി ചാടി നടന്നോണം.  ഇനി ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കണ്ട.  മാലതി ചെറിയമ്മ അടുക്കളയിൽ ഉണ്ട്.  പാവം ഒറ്റക്കാ,  പോയി സഹായിക്ക്....  ഇനി ഇവിടെയിരിക്കണ്ട... വായോ...

ഞാൻ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് വലിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു നടക്കാനാഞ്ഞു. അവൾ എന്നെ വന്ന് കെട്ടിപിടിച്ച് നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു നെഞ്ചിൽ ഒട്ടി അവൾ എന്നെ മുറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു.  ഞാനും അവളുടെ പുറത്ത് കൈകൾ തടവി.  ചന്തി ഗോളങ്ങൾ പിടിച്ചു അമർത്തി ഞെരിച്ചു.

അനിത : ആഹ്... വേദനിച്ച ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു

ഞാൻ : എന്തെ വേദനയുണ്ടോ ?

അനിത : ഹമ്മ്..

ഞാൻ : എന്നാ ചെല്ല്  ദേഹമനങ്ങി പണിയെടുക്കുമ്പോൾ ഒക്കെ മാറും.

ഞാനവളെ അടുക്കളയിലേക്കു പറഞ്ഞയച്ചു.  പാവം,  രാവിലെ അവൾ ഒരുപാടു വേദന അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് അതാണ്‌ ഞാൻ ചന്തിയിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ പ്രതിഫലിച്ചത്. അവൾ പോയതും ഞാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു.  നേരം സന്ധ്യ ഇരുട്ടിയല്ലോ ഇതുവരെ ഇളയമ്മയും അമ്മയും വന്നില്ല.  എന്ത് പറ്റിയാവോ ?

ഞാൻ അകത്തേക്ക് തന്നെ കയറി, സീതച്ചെറിയമ്മയുടെ മുറിയിൽ ചെന്നു.