Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം 2

അവിടെ ദേവകി ചെറിയമ്മയും സീത ചെറിയമ്മയും എന്തൊക്കെയോ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞു കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇവരൊക്കെ നേരിട്ട് കാണുന്നത് തന്നെ ഇപ്പൊ ഓണത്തിന് വീട്ടിൽ വരുമ്പോഴാണ്. വിശേഷങ്ങൾ ഒരുപാടു കാണും പറയാൻ. അകത്തേക്ക് ചെന്ന എന്നെക്കണ്ടു അവർ വർത്തമാനം നിറുത്തി.

ഞാൻ : എങ്ങനെയുണ്ട് നാടൊക്കെ ചെറിയമ്മേ ? ഈ മുറിയിൽ ബുധിമുട്ടൊന്നും ഇല്ലല്ലോ.

സീത : ചെന്നൈയിനെക്കാളും നല്ലത് നാട് തന്നെയാണ്.  അവിടെ എന്താ ഒരു ചൂട്.  നീയെന്താടാ ഇവിടെ തന്നെ കൂടാൻ തീരുമാനിച്ചോ ?

ദേവകി : ഞാൻ  ചോദിച്ചു ചേച്ചി.  അവനു അച്ഛനേം അമ്മനേം വിട്ടു വരാൻ വയ്യാന്നു.

ഞാൻ : ഇങ്ങനെയൊന്നും ഇല്ല ചെറിയമ്മേ,  ഇവിടെ ആണായി ഞാനൊരുത്തൻ അല്ലെ ഉള്ളു.  അച്ഛന് വയസ്സായി വരികയല്ലേ.  ഞങ്ങൾക്ക് സുഖമായി ജീവിക്കാനുള്ളത് അച്ഛൻ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.  ഇനി അതൊക്കെ നോക്കി നടത്തി ജീവിച്ചാൽ മതി.

സീത : അതൊക്കെ ശെരി,  വല്ലപ്പോഴും ഞങ്ങളെ കാണാൻ നിനക്ക് ഒന്ന് വന്നുകൂടെ

ഞാൻ : അത് ന്യായം.  നിങ്ങളൊക്കെ അവിടെ ജോലിയിൽ അല്ലെ,  എല്ലാർക്കും തിരക്ക്.  ഞാൻ വന്നാൽ എല്ലാം തകിടം മറിയും അതാ വരാത്തത്.

ദേവിക : നീ വന്നാൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാ ജോലിയും മാറ്റി വെച്ചു നിന്നെ സൽകരിക്കില്ലേ ? ദേവകി അർത്ഥം വെച്ചാണ് പറഞ്ഞത്,  സീതക്ക് മനസിലായില്ല.

സീത : അതെ,  ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും വിചാരിച്ചു നീ വരാതിരിക്കണ്ട.  ഇനി ഇടക്കിടക്ക് വന്നോളണം.

ഞാൻ : ഉത്തരവ് പോലെ, പിന്നെ  എവിടെ ? പിള്ളേരൊക്കെ ? അവർക്കും കൂടി കിടക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഉണ്ടോ