Chapter Title : അടിമയുടെ ഉടമ 4 [കിച്ചു✍️]

ചിന്താഗതികൾ സിരകളിൽ പുതുരക്ത പ്രവാഹമാകുമ്പോൾ ധൈര്യം കൂടും… അങ്ങനെ ഒരു കൂട്ടമായിരുന്നു ശ്രീഹരിയുടെ… ആരും പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല. യുദ്ധം തന്നെ നടന്നു… എട്ടോ ഒമ്പതോ ജീവൻ പോയി എന്നാണറിവ്.

തീപ്പെട്ടു പോയവരിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ ഭരണകക്ഷിയിലെ പ്രമുഖർ കൂടെയുണ്ടത്രേ..! നാടു നീളെ പോലീസിന്റെ ഇളക്കി മറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം, പിന്നെ പ്രസ്ഥാനമാണ്… അതിലെ വിശ്വസ്ത അണികളാണ്… അവനെ രാത്രിക്കു രാത്രി ഈ കാട്ടിൽ എത്തിച്ചത്.

നാളെയെന്തു എന്നറിയില്ല, എങ്കിലും ഈ കാട്ടിലെ ജീവിതം അവനു സുഖകരമായിരുന്നു. മനസ്സിൽ തെല്ലും ഭയമോ കുറ്റബോധമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, ആ പെണ്ണിന്റെ വാക്കുകൾ ഉമി പോലെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു നീറുന്നു. ഇത് തന്റെ അവസാനമാകും മാടമ്പി തറവാട്ടിലെ ശ്രീഹരിയുടെ…

പുലരിയുടെ ആകാശത്തു പ്രഭാത കിരണങ്ങൾ കണ്ടു തുടങ്ങി നേരം പുലർന്നുവോ..? അൽപ്പം വെള്ളം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ അവൻ നീര് വന്നു വീർത്ത തന്റെ കാലും വലിച്ചു പുഴക്കരയിലേക്കു ഇഴഞ്ഞു…

കോരൻറെ കുടിയിലും അന്ന് സാധാരണ പോലെ തന്നെയാണ് പുലരി പിറന്നത്, തേതിയുടെ നൊമ്പരങ്ങൾ കോരൻ അറിഞ്ഞില്ല… തീണ്ടാരി ചായ്‌പിൽ കിടന്ന തേതിയേ അയാളൊട്ടു പോയി കണ്ടുമില്ല. പതിവില്ലാതെ തളർന്നുറങ്ങിയ അവളെ ചിരുത വിളിച്ചതുമില്ല…

അങ്ങനെ കോരനും ചിരുതയും കോലോത്തെക്കു പതിവ് പോലെ തിരിച്ചു... തലേന്നാളത്തെ പീഢാനുഭവങ്ങളുടെ തീച്ചൂളയിലൂടെ കടന്നു വന്നതാവും, തേതി ഇഹലോകം വിട്ടതു പോലെ കിടന്നുറങ്ങിയത്. ഉറങ്ങട്ടെ, ചില വേദനകൾക്ക് ഉറക്കവും നല്ല മരുന്നാണ്...

കോലോത്തെ പതിവ് പണിക്കിടയിൽ ചിരുത ഇടക്കിടക്ക് അധികാരിയെ സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ വിശ്വാസത്തിൽ തേതിയുടെ മാനം കവർന്നെടുത്തത് അയാൾ ആണല്ലോ..? അപ്പോൾ ഇളം മാംസത്തിന്റെ രുചി പിടിച്ച ചെന്നായ വീണ്ടും അങ്ങോട്ട് പോവാതിരിക്കില്ല...

ഇനിയൊരു കയ്യേറ്റം കൂടി എന്റെ കുഞ്ഞു താങ്ങില്ല… സ്നേഹമയി ആയ ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ എപ്പോളും ആ ആന്തലായിരുന്നു... അത് കൊണ്ടാണ് ഒരു പണിയിലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൾ ചായ്‌പിൽ ചുറ്റി പറ്റി നിന്നതു...

ഒടുവിൽ അവൾ അത് കേട്ടു… അധികാരി രാമൻ നായരോട് പറയുന്നത്...

“ഡോ… നായരേ... ഞാനാ പുഴക്കരയിലെ തെങ്ങും തോപ്പ് വരെ ഒന്ന് പോണു. ഉച്ച കഴിയും മടങ്ങാൻ താൻ ആ