Chapter Title : അടിയാൻമാർ വാഴുന്നിടം [സ്പൾബർ]

ഇത് ജീവൻ കൊണ്ടുള്ള കളിയാ…”..

കിതപ്പോടെ അത്രയും പറഞ്ഞ് ആശാൻ വീണ്ടും ചുമച്ചു… കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ആശാന്റെ മകൾ നീലി ഒരു പാത്രത്തിൽ എന്തോ മരുന്ന് കലക്കിയത് കൊണ്ട് വന്ന് ആശാന് കൊടുത്തു.. അത് കുടിച്ചതോടെ ആശാന് അൽപം ആശ്വാസം തോന്നി..

“അറിയാം ആശാനേ… കൊല്ലുന്നെങ്കിൽ കൊന്നോട്ടെ… എന്നാലും ഇനി ഇങ്ങിനെ ജീവിക്കാൻ വയ്യ… മരിച്ചാലും ഞങ്ങള് രണ്ട് പേരല്ലേ മരിക്കൂ… അതിന് മുമ്പ് കുറേയെണ്ണത്തിനെ ഞങ്ങൾ കൊന്നിരിക്കും… ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാലോ… “..

വല്ലാത്തൊരാവേശത്തോടെ കുമാരൻ പറഞ്ഞു..

“ഇല്ല കുമാരാ… അതൊന്നും നടപ്പുള്ള കാര്യമല്ല… ജന്മിത്തമ്പ്രാക്കളെ എതിർക്കാൻ നമുക്കാവില്ല… നമ്മുടെ കുലം അവർ മുടിപ്പിച്ച് കളയും…”..

“വിവരമുളള ആശാനിത് പറയരുത്… ഒരിക്കലും അവർ നമ്മുടെ കുലം മുടിപ്പിക്കില്ല… കാരണം അവർക്ക് അടിമകളെപ്പോലെ പണിയെടുക്കാൻ നമ്മൾ വേണം… അടിയാന്മാരില്ലെങ്കിൽ തമ്പ്രാക്കളുമില്ല…”..

കുമാരൻ നന്നായി സംസാരിക്കുന്നല്ലോന്ന് ആശാന് തോന്നി..

“ശരി… എന്ത് ചെയ്യാനാ നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്… ?”..

ചുമ തൽക്കാലം നിന്നെങ്കിലും ആശാന് നല്ല കിതപ്പുണ്ട്..

“അതൊന്നും അറിയില്ല ആശാനേ… പക്ഷേ പകരം ചോദിക്കണം… ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത എന്റെ അഛനെ മൺവെട്ടിക്ക് കൊത്തിയാ തമ്പ്രാനും കാര്യസ്ഥനും കൂടി കൊന്നത്…”..

കുട്ടിരാമൻ പകയോടെ പറഞ്ഞു..എല്ലാം കേട്ട് ചുവരിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന നീലി ആരാധനയോടെയാണ് ആ യോദ്ധാക്കളെ നോക്കിയത്..

“വേണം അഛാ… കഴിയുമെങ്കിൽ അവരോട് പകരംചോദിക്കണം… എനിക്ക് അമ്മയില്ലാതാക്കിയത് ആ തമ്പ്രാക്കളാ… അഛനെ എഴുന്നേൽക്കാനാവാതെ ആക്കിയതും അവരാ… “..

നീലിക്കും ജന്മിത്തമ്പ്രാക്കളോട് തീരാത്ത പകയുണ്ട്.. അമ്മയെ ചവിട്ടിക്കൊന്ന അന്ന് തന്നെ അവളുടെ കന്യകാത്വവും തമ്പ്രാൻ കവർന്നെടുത്തിട്ടുണ്ട്..

“ മക്കളേ…തമ്പ്രാക്കളോട് പക