Chapter Title : അവൾക്കായ് [കുരുടി]

വിഡിയോയിൽ പകർത്താൻ ഉള്ള സമൂഹത്തിന്റെ വ്യഗ്രതയും ഒരു ചോദ്യമായി ഉയരുമ്പോൾ പെൺകുട്ടിയെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ടു വന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇപ്പോൾ നമ്മോടൊപ്പം ലൈനിലുണ്ട്" "ഹലോ മിസ്റ്റർ ത്രിലോക് കേൾക്കാമോ" " നിങ്ങളും അവിടെ കൂടി നിന്നവരുമായി ഒരു വ്യത്യാസവും ഞാൻ കാണുന്നില്ല" കനത്ത ഒരു ശബ്ദം ഒരേ സമയം സോഫ്റ്റും അതെ സമയം ഹാർഡും ആയ ശബ്ദം. " ക്ഷെമിക്കണം മനസ്സിലായില്ല മിസ്റ്റർ ത്രിലോക്." "മനസിലാവില്ല, കാരണം നിങ്ങൾക്ക് അപ്പോൾ അഹ് കുട്ടി അനുഭവിച്ചതെന്താണ് എന്ന് അറിയില്ല, അറിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ കാണിച്ചത് പോലെ ഇത്രയും താരംതാഴ്ന്ന പ്രവർത്തി കാണിക്കില്ലയിരുന്നു. ആഹ് കുട്ടിക്ക്

സംഭവിച്ചത് ഒരു ആക്സിഡന്റ് മാത്രമാണ് അത് ഊതിപെരുപ്പിച്ചു വലുതാക്കി റേറ്റിംഗ് കൂട്ടാനുള്ള നിങ്ങളുടെ നാടകത്തിനു വേഷം കെട്ടാൻ ഇനി ആരും എന്നെ വിളിക്കേണ്ടതില്ല, ഇതൊക്കെ മറക്കാനുള്ള ശ്രെമത്തിലായിരിക്കും ആഹ് കുട്ടി അതുകൊണ്ട് എന്നെയും അവരെയും വെറുതെ വിട്ടേക്കു." തുടർന്ന് കാൾ കട്ട് ആയതും ന്യൂസ് റീഡർ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രെക്കുന്നതും എല്ലാം അതിൽ കണ്ടു."ഡി നീ ഇത് കണ്ടോ അതിനു താഴെ വന്ന കമെന്റ്സെല്ലാം നിന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്തോണ്ടാ നോക്ക്." സ്ക്രോൾ ചെയ്ത കമെന്റുകൾ വായിക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ ആഹ് ശബ്ദമായിരുന്നു എനിക്ക് വേണ്ടി സംസാരിച്ച ശബ്ദം. "ദേ മോളെ നാളെ നമ്മൾ കോളേജിൽ പോവുന്നു ഓക്കേ, ആരാ നിന്നെ കളിയാക്കുന്നെ എന്ന് നോക്കണോല്ലോ." ഉള്ളിൽ ഒരു പേടി ഉടലെടുത്തു പക്ഷേ എത്രയായാലും ജീവിതകാലം മുഴുവനും അടച്ചിരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. രാത്രി അച്ഛൻ വന്നപ്പോഴും എന്നെ കാണിച്ചത് ഈ വീഡിയോ ആണ് ഒപ്പം അച്ഛന്റെ കരുത്തുള്ള വാക്കുകൾ കൂടി ആയപ്പോൾ കുറച്ചു ധൈര്യമൊക്കെ കിട്ടി തുടങ്ങി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഡെയ്സി വന്നു എന്നെ കുത്തിപൊക്കി റെഡി ആക്കി, ഉള്ളിൽ ചെറിയ പേടി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഡേയ്‌സിയുടെ നിര്ബന്ധത്തിൽ ഞാൻ പോകാനായി ഇറങ്ങി, അമ്മയുടെ വക നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ കൂടി കിട്ടിയപ്പോൾ ഇന്നത്തെക്കുള്ള ഊർജം ആയി. തിരിച്ചു കവിളിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു ഡേയ്‌സിയുടെ സ്കൂട്ടിയിൽ കോളേജിലേക്ക് തിരിച്ചു.. കോളേജിൽ എത്തിയതും ഓരോരുത്തരുടെ നോട്ടവും ആക്കിയുള്ള ചിരിയും