Chapter Title : അവർക്കു അവർ മതി 4 [അമവാസി]

കൊള്ളാല്ലോ ഇത് ഇപ്പോഴും ഉഷിരൻ ആണല്ലോ അച്ഛാ

രാമൻ : അതൊക്കെ ആണ് ആയിട്ട് കാര്യം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ..

ലയ : ആര് പറഞ്ഞു...

രാമൻ : ആർക്കും വേണ്ടല്ലോ

ലയ : എനിക്ക് വേണം

...

അതെ  ഇവിടുത്തെ അമ്മ നടക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലേ അച്ഛൻ

രാമൻ : ആ കണ്ടു തുണിയും കോണനും ഇല്ലാതെ അല്ലെ

ലയ : അച്ഛാ.... ഒരു മാതിരി വർത്താനം പറയല്ലേ അച്ഛൻ ചെയിത കാര്യത്തിൽ ഒക്കെ പറയുമ്പോ അമ്മ നിസ്സായത ആണ് ഒരു പെണ്ണിനും സഹിക്കാൻ പറ്റത്തു ചെയ്യുമ്പോൾ അവൾ അത് സഹിക്കണം.. എണിറ്റു എന്ത് വർത്താനം ആണച്ചാ തുണിയും കൊണാഞം എന്നൊക്കെ.. അവർ ഇത് പോലെ പര പുരുഷനെ തേടി നടന്നോ...

രാമൻ : അതില്ല...

ലയ : നിങ്ങൾ അറിയാതെ എന്തെങ്കിലും കളിക്ക് poyo.. സോറി ഓപ്പൺ ആയി ചോയിക്കിവ

രാമൻ : അതൊന്നും ഇല്ല മോളെ

ലയ : പിന്നെ എന്താ അച്ഛാ അതും ചോരെയും നീരും ഉള്ള ഒരു ജീവന അതും ഒന്ന് ലൈഫ് ആസ്വദിക്കട്ടെ...

ആ പിന്നെ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ അമ്മ നടക്കുന്നത് ഒക്കെ ഞാൻ കണ്ടു കേട്ടോ

രാമൻ : ooo ഇവൾ എല്ലാം എല്ലാരേയും അറിയിക്കുവോ

ലയ : ooo ഇപ്പൊ ഞാൻ അറിഞ്ഞതിലാണോ എന്നായാലും ഇതൊക്ക ഞാൻ അറിയും പിന്നെ ഞങ്ങൾ കമ്പനി ആയി എന്നോടും അത് പോലെ ഒക്കെ നടക്കാൻ ആണ് പറഞ്ഞത്

രാമൻ : ഏതു തുണിയും കോണനും ഇല്ലാതെയോ

ലയ :ആ അതിനിപ്പോ എന്താ അത് ഒരു ഫ്രീ മൂഡ് അല്ലെ 😁

രാമൻ : അവൾ അങ്ങനെ കാട്ടി നടക്കുന്നത് അവനെ കാണിക്കാൻ ആണെന്ന് വെക്കാം അപ്പൊ neeyo

ലയ : ഞാൻ അങ്ങനെ നടന്നാൽ കാണാൻ ഇവിടെ ആരും ഇല്ല....?

അത് രാമന്റെ മുഖത്തു നോക്കിയാണ് ലയ ചോയിച്ചത് പാതി ചിരിയോടെ

രാമൻ : ആര് കാണാൻ

ലയ : ആരും ഇല്ലേ. മ്മ്മ്

രാമൻ : ആര്...

ഒരു കുസൃതി