Chapter Title : അവർക്കു അവർ മതി 4 [അമവാസി]

അപ്പൊ ഞാൻ അവരെ ശെരിക്കും പറയാലോ തെറ്റ് ധരിച്ചു... എന്നിട്ട് വെറുതെ എന്റെ നില നില നിൽപ്പിനു വേണ്ടി കമ്പനി ആയി സംസാരിച്ചു എന്ന ഇപ്പൊ ഈ കഥ കേട്ടപ്പോ അവരും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഇമോഷണൽ ട്രാക്ക് വെച്ച് ശെരി ആയിട്ടാ പോവുന്നെ...

രാമൻ : അപ്പോ ഞാൻ ആണല്ലേ പ്രശ്നം

ലയ : തെറ്റ് പറ്റിയ അത് ഏറ്റു പറഞ്ഞു സമ്മതിക്കണം അത് അച്ഛൻ ചെയിതു അതിനും വേണം ഒരു മനസ്..

രാമൻ : കൊച്ചേ നീ വന്നപ്പോ ആണ് ഞാൻ ഒന്ന് എന്റെ വേദന മറന്നു നികുന്നെ

ലയ : അറിയാം... രാമൻ കുട്ടി...

രാമൻ : ഏഹ്ഹ് പേര് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയോ അച്ഛന്റെ പ്രായം ഉള്ള ആളെ..

ലയ : ഞാൻ അങ്ങനെ ആണ് അച്ഛാ സ്നേഹം കൂടുമ്പോൾ പേരും തെറി ഒക്കെ വിളിക്കും.. അച്ഛന് ഇഷ്ട്ടം ആയില്ലെങ്കിൽ സോറി...

രാമൻ : സ്നേഹം കൂടുമ്പോൾ അല്ലെ... അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ.... എന്നെ രണ്ടു തെറി വിളിച്ചേ നോക്കട്ടെ

ലയ : ഹേയ് അതൊന്നും വേണ്ട..

രാമൻ : എന്റെ കൊച്ചേ എന്റെ ജീവിതം ഏകദേശം അവസാനിച്ചു എന്ന് ഞാൻ ഒരുപ്പിച്ച അടുത്താണ് നിന്നെ കിട്ടുന്നെ.. കാണിച്ചത് അത്രയും തന്ത ഇല്ലായിമ ആണ് അതിനു കിട്ടേണ്ടത് ഇതൊന്നും അല്ലാ പകരം എങ്ങനെയോ ഇതെല്ലാം ആയി അപ്പൊ അത് പരമാവധി സഹിച് ഞാൻ തീർക്കും വിളിക്കു...

രാമൻ പറഞ്ഞത് ലയ ക്കും മനസ്സിലാവൂ കാരണം ഭാവിയും വാർത്തമാനവും ഭൂതവും എല്ലാം കലർത്തി അല്ലെ ആ പറഞ്ഞത്...