Chapter Title : അയൽപ്പക്കത്തെ ലീല ആന്റി 3 [MIghty രാജു.🔥]

പൊറോട്ടയും ബീഫും വാങ്ങി. ഇവിടെ കുറേയുണ്ട്. ഞാൻ കുറച്ചു അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരട്ടെ?"

"അയ്യോ മനു... അതൊന്നും വേണ്ടെടാ. നീ ബുദ്ധിമുട്ടണ്ട."

"എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്? ചേച്ചി ഒന്നും കഴിക്കാതെ ഇരിക്കണ്ട. നേരാവണ്ണം ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. ഞാൻ ദാ വരുന്നു."

അവളുടെ മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൻ പറഞ്ഞു. അതൊരു അപേക്ഷയായിരുന്നില്ല, സ്നേഹം കലർന്ന ഒരു നിർബന്ധമായിരുന്നു.

പൊറോട്ടയും ബീഫും ഒരു പാത്രത്തിലാക്കി, അവൻ അവളുടെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ഇത്തവണ അവന്റെ നടത്തത്തിന് ഒരു ദൃഢനിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വാതിലിൽ മെല്ലെ മുട്ടി.

"ടപ് ടപ് "

കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം വാതിൽ തുറന്നു. ലീലച്ചേച്ചിയായിരുന്നു. ക്ഷീണം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ, അലസമായി കെട്ടിവെച്ച മുടിയോടെ അവൾ അവനെ നോക്കി. അവന്റെ കയ്യിലെ പാത്രം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം മാറി.

"എന്താ മനു ഇത്? ഞാൻ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ? ആരെങ്കിലും കണ്ടാ?" അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാളുപരി പരിഭ്രമമായിരുന്നു.

"ചേച്ചി ഒന്നും കഴിച്ചില്ലെന്ന് കേട്ടപ്പോ എനിക്കൊരു സമാധാനവുമില്ല. ഇത് കഴിക്കണം. പ്ലീസ്," അവൻ പാത്രം അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവന്റെ ആത്മാർത്ഥത നിറഞ്ഞ മുഖത്തേക്ക് അവൾ ഒരു നിമിഷം നോക്കി.

"അകത്തേക്ക് വാ."

അവൾ ആ പാത്രം വാങ്ങുമ്പോൾ, അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ വിരലുകളിൽ സ്പർശിച്ചു. ആ നിമിഷം, വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ആദ്യമായി, തനിക്ക് വേണ്ടിയും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ എന്നൊരു തോന്നൽ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഭർത്താവിന്റെ അസുഖത്തിന്റെ ലോകത്തിൽ, പരിചരണത്തിന്റെ മാത്രം ദിനചര്യകളിൽ, അവൾ മറന്നുപോയ ഒരുതരം കരുതൽ.

അവൾ ആ പാത്രം വാങ്ങുമ്പോൾ, അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ വിരലുകളിൽ സ്പർശിച്ചു. ആ നിമിഷം, വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ആദ്യമായി, തനിക്ക് വേണ്ടിയും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ എന്നൊരു തോന്നൽ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഭർത്താവിന്റെ അസുഖത്തിന്റെ ലോകത്തിൽ, പരിചരണത്തിന്റെ മാത്രം ദിനചര്യകളിൽ, അവൾ മറന്നുപോയ ഒരുതരം കരുതൽ.

"ലീലേ, ആരാ അത്?" കിടപ്പുമുറിയിൽ നിന്ന് ജോയിച്ചേട്ടന്റെ ക്ഷീണിച്ച ശബ്ദം കേട്ടു.

ലീലയൊന്ന് പതറി. പക്ഷെ അവൾ പെട്ടെന്ന് സമനില വീണ്ടെടുത്തു. "അത് മനുവാ ചേട്ടാ, നമ്മുടെ അയൽപക്കത്തെ പയ്യൻ." അവൾ തിരിഞ്ഞ് മനുവിനോട് കണ്ണ് കൊണ്ട് ആംഗ്യം