Chapter Title : അയൽപ്പക്കത്തെ ലീല ആന്റി 3 [MIghty രാജു.🔥]

കാണിച്ചു. "വാ, ചേട്ടനൊന്ന് കണ്ടിട്ട് പോ."

മനു ഒരു ചെറിയ ഭയത്തോടെ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു. കട്ടിലിൽ ക്ഷീണിതനായി കിടക്കുകയായിരുന്നു ജോയിച്ചേട്ടൻ.

"ആഹ് മോനോ... എന്താ ഈ നേരത്ത്?"

"ഏയ് ഒന്നുമില്ല ചേട്ടാ. ഞാൻ പുറത്തുപോയിട്ട് വന്നപ്പോ ചേച്ചിയെ കണ്ടു. അപ്പൊ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയ കാര്യം പറഞ്ഞു. അസുഖം എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന് ചോദിക്കാൻ വന്നതാ," മനു വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു.

"ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ട്?"

"ആഹ്, കുറവുണ്ട് മോനേ. ഈ ചുമക്കുനതിന്റെ ഒരു ക്ഷീണമുണ്ട്, അത്രേയുള്ളൂ,"

ഒരു ചിരിയോടെ ജോയിച്ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു.

"ശരി ചേട്ടാ, ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ," എന്ന് പറഞ്ഞ് മനു തിരിഞ്ഞുനടന്നു. ലീല അവനെ മുൻവാതിൽ വരെ അനുഗമിച്ചു.

ഹാളിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ അവനോട് നന്ദിയോടെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരുപാട് അർത്ഥങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.

"ചേച്ചി ആ ഭക്ഷണം കഴിക്കണം, മുഴുവനും," അവൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

"മ്മ്... കഴിക്കാം," അവൾ തലയാട്ടി.

അവൻ യാത്ര പറഞ്ഞ് തിരിയാൻ തുടങ്ങിയതും, അവന്റെ കണ്ണുകൾ യാന്ത്രികമായി അടുക്കളയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നീണ്ടു. ആ ഇരുണ്ട വാതിൽക്കലേക്ക്. ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തങ്ങൾക്കിടയിൽ സംഭവിച്ച ആ തീവ്രമായ നിമിഷങ്ങൾ... അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഗന്ധം, അവന്റെ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ വിറകൊണ്ടത്, അവളുടെ കീഴടങ്ങൽ... എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

"എങ്കി ശെരി ചേച്ചി ഞാൻ പോകുന്നു എന്തേലുമുണ്ടെ പറയണം"

അവൻ പതിയെ തന്റെ വീട്ടിലേക്കു തിരിഞ്ഞു നടന്നു

വാതിൽക്കൽ നിന്ന്, ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറയുന്ന അവന്റെ രൂപം നോക്കി ലീല നിന്നു. ഈ കുട്ടി താൻ വിചാരിച്ചതുപോലെയല്ല. അവന്റെ പ്രായത്തിന്റെ ചാപല്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, അവനിൽ പക്വതയുള്ള ഒരു പുരുഷനുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ജോയിച്ചേട്ടനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചതും, തനിക്ക് വേണ്ടി ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നതും...  അവൾ ഓർത്തു.

അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങി, "മുഴുവനും കഴിക്കണം." അതൊരു അധികാരമായിരുന്നില്ല, സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഒരു ശകാരമായിരുന്നു. ലീലയുടെ മുഖത്തു ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു 😄.

അവൾ വാതിലടച്ച് തിരിഞ്ഞുനടന്നു. ഹാളിലെ മേശപ്പുറത്ത്, അവൻ കൊണ്ടുവന്ന പൊറോട്ടയും ബീഫും അടച്ചുവെച്ച പാത്രം ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതൊരു ഭക്ഷണപ്പൊതിയായിരുന്നില്ല, ആരും കാണാനില്ലാത്ത തന്റെ വേദനകളിലേക്കും ഒറ്റപ്പെടലിലേക്കും