Chapter Title : അയേഷയുടെ കുടുംബം 2 [മാനി കുമാർ]

അറിയില്ലല്ലോ.”

ആയേഷ തലയാട്ടി:

“അവൾ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞില്ല. അഭിമാനം കാരണം. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് വേറെ വഴിയില്ല. ഞാൻ അവരോട് നമ്മുടെ വീട്ടിലെ ജീവിതരീതി ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞില്ല. അവർ വന്ന ശേഷം പതുക്കെ മനസ്സിലാക്കട്ടെ. ആദ്യം അവരെ സുരക്ഷിതരാക്കുകയാണ് പ്രധാനം.”

മോണിഷ ആയേഷയെ ബലമായി ആലിംഗനം ചെയ്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“ആയേഷക്ക… നീ വിഷമിക്കേണ്ട. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചാണ്. സൈനബ് ചേച്ചിയും കുട്ടികളും വന്നാൽ . അവരെ സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്ത് നിർത്താം.”

ആയേഷ കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു:

“നന്ദി മോണിഷ… നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഉണ്ടല്ലോ എന്നത് എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസമാണ്. സൈനബ് വളരെ തകർന്ന് പോയിരിക്കുന്നു. അവളെ പതുക്കെ സുഖപ്പെടുത്തണം.”

റൂമിലെ അന്തരീക്ഷം ഗൗരവപൂർണ്ണവും വൈകാരികവുമായിരുന്നു. സൈനബിന്റെയും അവളുടെ ഇരട്ടക്കുട്ടികളുടെയും വരവ് ഈ കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുതിയ, വലിയ മാറ്റം കൊണ്ടുവരാൻ പോകുന്നതായിരുന്നു.

അഹമ്മദിന്റെ മുഖം ഗൗരവപൂർണ്ണമായി മാറി. അവൻ ആയേഷയുടെ മറുവശത്ത് ഇരുന്ന് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു:

“അമ്മേ… സൈനബ് ചേച്ചിക്ക് ഇത്ര വലിയ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നോ? ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ലല്ലോ. വിഷമിക്കേണ്ട… അവരെല്ലാവരെയും ഇവിടെ വരാൻ പറഞ്ഞോ? ഞാൻ അവരെ എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് പിക്കപ്പ് ചെയ്യാം.”

ഫാത്തിമയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു. അവൾ ആയേഷയുടെ മടിയിൽ തല വച്ച് പറഞ്ഞു:

“അമ്മേ… സൈനബ് ആന്റി .കുട്ടികളും വന്നാൽ ഞങ്ങൾ അവരെ സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്ത് നിർത്താം. നിനക്ക് ഇത്ര വിഷമം കാണുമ്പോൾ എനിക്കും വേദനിക്കുന്നു… നീ ഒറ്റയ്ക്ക് വിഷമിക്കരുത്.”

മോണിഷ ആയേഷയുടെ കവിളിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“ആയേഷക്ക… നീ ഞങ്ങളുടെ താങ്ങാണ്. ഇപ്പോൾ നിനക്ക് ഞങ്ങൾ താങ്ങാകാം. സൈനബ് ചേച്ചിയും കുട്ടികളും വന്നാൽ ഈ വീട് അവരുടെയും വീടായിരിക്കും. ഞാൻ അവരുടെ മുറി തയ്യാറാക്കാം.”

ആയേഷ കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാവരെയും നോക്കി, വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:

“ഞാൻ അവരോട് നമ്മുടെ വീട്ടിലെ ജീവിതരീതി ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞില്ല… അവർ വന്ന ശേഷം പതുക്കെ മനസ്സിലാക്കട്ടെ. അവർക്ക് ഇപ്പോൾ മാനസികമായി വലിയ സമ്മർദ്ദമുണ്ട്. ആദ്യം അവരെ സുഖപ്പെടുത്തുകയാണ് പ്രധാനം. ബിലാലും സനയും 20 വയസ്സുണ്ട്… അവരും വളരെ ദുരിതത്തിലാണ്.”

അഹമ്മദ് ആയേഷയുടെ തുടയിൽ